Politically incorrect talk and thoughts

Ευρωεκλογές έχουμε, ας μιλήσουμε και για την Ευρώπη...

noreply@blogger.com (vetdino) — Thu, 04 Jun 2009 10:54:00 +0000

Ποιά είναι η Ευρωπαϊκή ταυτότητα; Υπάρχει μία Ευρωπαϊκή ταυτότητα ή περισσότερες; Ποιά Ευρώπη θέλουμε; Πολιτική ή οικονομική ένωση;

Δύο εξαιρετικά κλιπάκια από την εκπομπή "Ανιχνεύσεις" του Παντελή Σαββίδη με καλεσμένο το Γιώργο Κοντογιώργη.

Νεοκλής Σαρρής για το Ισλάμ και τα πρόσφατα γεγονότα στο κέντρο των Αθηνών

noreply@blogger.com (vetdino) — Wed, 03 Jun 2009 10:32:00 +0000

Ψήφο αντίστασης στην ισοπέδωση

noreply@blogger.com (vetdino) — Thu, 28 May 2009 17:24:00 +0000

Tου Χρηστου Γιανναρα

Η ελληνική κοινωνία εμφανίζει μια σχιζοειδή ποιοτική ανομοιότητα των μελών της. Δεν πρόκειται για έκπληξη, δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση: Κάθε κοινωνία ανθρώπων έχει μια μερίδα καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη ατόμων, και ταυτόχρονα τη μερίδα των μειονεκτικών σε ποιοτικά προσόντα και καλλιέργεια, μιαν υπανάπτυκτη μερίδα.

Παντού και πάντοτε η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου εξαρτάται από την ποσοτική ισορροπία των δύο πληθυσμικών ομάδων και (κυρίως) από τα ποσοστά μετοχής τους στη διαχείριση των κοινών. Παντού και πάντοτε οι θεσμοποιημένες λειτουργίες διάκρισης ποιοτήτων και αξιοκρατικής ιεράρχησης ευθυνών είναι αυτονόητες, γιατί επιβάλλονται από την ανάγκη. Η ζωή όλων λειτουργεί ευχερέστερα, όταν σε οποιοδήποτε κοινωνικό λειτούργημα κρίνεται θεσμικά, καταξιώνεται και έχει προβάδισμα ο ευφυής και όχι ο βραδύνους, ο εργατικός και όχι ο ράθυμος, ο ανιδιοτελής και όχι ο παραδόπιστος.

Εξαρτάται η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου και από τη δυναμική των θεσμών που αποβλέπουν στη συνεχή μείωση της υπανάπτυκτης και μειονεκτικής μερίδας του πληθυσμού, στον συνεχή περιορισμό των επιρροών της στη δημόσια ζωή. Εχει καίρια σημασία για την κοινωνική ομαλότητα η δυναμική του εκπαιδευτικού συστήματος, η δυναμική του θεσμοποιημένου κοινωνικού ελέγχου των ΜΜΕ, η αξιοκρατία στη διοίκηση.

Στην Ελλάδα, πριν από είκοσι οχτώ χρόνια, το ΠΑΣΟΚ ανέτρεψε ευχερέστατα και τις τρεις αυτές προϋποθέσεις κοινωνικής ομαλότητας – και μάλιστα με την καύχηση ότι έτσι επέφερε ποθούμενο «κοινωνικό μετασχηματισμό»: Με τη λογική των εμπορευματοποιημένων μεθόδων πλύσης εγκεφάλου των μαζών, οι κάπηλοι του σοσιαλισμού κολάκεψαν την υπανάπτυκτη σε απαιτήσεις ποιότητας κοινωνική μερίδα, της παραχώρησαν εξωφρενικές προνομίες που εξυπηρετούσαν (τελικά και μεθοδικά) την επιβολή στυγνού κομματικού κράτους. Εξουδετέρωσαν και ευτέλισαν τους θεσμούς ανάσχεσης της υπανάπτυξης: το σχολειό, το πανεπιστήμιο, την πληροφόρηση και ψυχαγωγία, κάθε λειτουργία πειθαρχικού ελέγχου και αξιολόγησης ποιοτήτων σε οποιαδήποτε πτυχή του δημόσιου βίου.

Σε αυτή τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, το αντίπαλο «κόμμα εξουσίας», η Νέα Δημοκρατία, είδε μόνο μια συνταγή εκλογικής επιτυχίας και προσπάθησε να τη μιμηθεί ατυχέστατα. Το αποτέλεσμα της μίμησης ήταν η «παρένθεση» Μητσοτάκη, που ξανάφερε στην εξουσία τον πολιτικά τελειωμένο το 1989 Ανδρέα. Και η τρέχουσα, ακόμα σήμερα, «παρένθεση» Καραμανλή του νεότερου, που επίσης κατόρθωσε να κάνει πολιτικά υπαρκτό τον θλιβερά ανύπαρκτο επίγονο Παπανδρέου.

Οι επιπτώσεις αυτής της δικομματικής εξαχρείωσης είναι δραματικές, η χώρα έχει φτάσει κυριολεκτικά στο χείλος εφιαλτικών ενδεχομένων. Αλλά τη διαχείριση της ευθύνης για τα κοινά και για το μέλλον μας την έχει πια η κοινωνική μερίδα που μειονεκτεί σε ποιότητα και καλλιέργεια, η υπανάπτυκτη μερίδα. Η οποία και έχει χάσει κάθε σεμνότητα ρεαλιστικής μετριοφροσύνης, κάθε επίγνωση ανεπάρκειας, κάθε συνείδηση ότι χρειάζεται (λειτουργικά, χρηστικά) τους ικανούς, τους αποτελεσματικούς, τους ανιδιοτελείς, τους υπέρτερους σε καλλιέργεια. Σπιθαμιαία αναστήματα, καιροσκόποι ανατριχιαστικής ανικανότητας νομίζουν ότι θα μπορέσουν να αναχαιτίσουν την τρομακτική κατρακύλα της χώρας: Τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητα, την ανεξέλεγκτη βία και τον συνδικαλισμένο τραμπουκισμό, την υπαλληλοποίηση και τον κομματισμό στην άμυνα.

Η μερίδα των καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη πολιτών, ήταν πάντοτε μειοψηφία. Αλλά λειτουργούσαν θεσμοί αξιολόγησης, έστω ανάπηροι, που έσωζαν τον ηγετικό ρόλο αυτής της μερίδας. Παρ’ όλο τον μεταπρατισμό, την καθυστέρηση και τις περιπέτειες που συνόδευαν από γεννησιμιού του το ελλαδικό κρατίδιο, ήταν αδιανόητο να δημηγορεί ένας πολιτικός με σολοικισμούς και δίχως αξιοπρεπή ενδυμασία, αυτονόητο να απολύεται δημοσιογράφος ή «διορθωτής» σε εφημερίδα αν του ξέφευγε σοβαρό λάθος, ορθογραφικό ή συντακτικό. Υπήρχε κοινή συνείδηση ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει η ζωή, οι ανθρώπινες σχέσεις, το κράτος, να κατορθωθεί παραγωγικότητα, πλούτος, ευπρέπεια τρόπων συμπεριφοράς, δίχως προβάδισμα ευθύνης των πεπαιδευμένων, των καλλιεργημένων.

Στα τελευταία τριάντα χρόνια, τα δύο «κόμματα εξουσίας» ευνούχισαν την κοινή γνώμη κολακεύοντας τις άκριτες, ενστικτώδεις προτιμήσεις της, στοχεύοντας αποκλειστικά και μόνο στον εντυπωσιασμό της, στην ανάγκη της για «αναγνωρισιμότητα» των μπροστάρηδων. Επικεφαλής ευρωψηφοδελτίων τοποθετήθηκαν λαϊκές τραγουδίστριες, σε υπουργικούς θώκους αναβιβάστηκαν δημοσιογραφικές μετριότητες, προπονητές αθλητικών ομάδων, ηθοποιοί πρωταγωνιστές σε σίριαλ και συντονιστές τηλεοπτικών συζητήσεων. Ακόμα και καλαθοσφαιριστές έγιναν δήμαρχοι, εκφωνητές ραδιοφωνικών μεταδόσεων του ποδοσφαίρου στάλθηκαν στο Ευρωκοινοβούλιο να εκπροσωπήσουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια πολιτισμού των Ελλήνων.

Οποιος μιλάει για ανάγκη, χρηστική, ρεαλιστική ανάγκη, να έχει προβάδισμα η ανθρώπινη ποιότητα, προπηλακίζεται σαν «ρατσιστής». Η λοιμική του λαϊκισμού έχει αποσαθρώσει την ελληνική κοινωνία, έχει ακυρώσει κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Το μικρόβιο έχει μεταδοθεί και στη διασπορά, το εκτόπλασμα του ΠΑΣΟΚ που λέγεται ΣΑΕ έχει μπολιάσει πλήθος σεμνών άλλοτε βιοπαλαιστών της αποδημίας με επιθετική «παντογνωσία», αξιώσεις αυθεντίας στην ελληνική Ιστορία και πολιτική. Με χαμένη τη σεμνότητα της αυτογνωσίας, οι συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων, στην Ελλάδα ή στη διασπορά, γίνονται όλο και πιο αποκαλυπτικές ανήκεστης υπανάπτυξης, βαλκανικής επαρχιωτίλας.

Η περίπτωση της Ελλάδας είναι από τις πιο ευδιάκριτες αφορμές δυσφορίας ευρωπαϊκών δυνάμεων που βλέπουν τον ρόλο τους στο διεθνές πεδίο να παγιδεύεται στην ελεήμονα στήριξη καλομαθημένων ράθυμων συν–εταίρων. Τα συμφέροντα της Γερμανίας, λ.χ., σαφώς θα απαιτούσαν την αποχώρησή της από την ασήμαντη πολιτικά στις διεθνείς σχέσεις Ε.Ε. και τη σύμπραξή της με τη Ρωσία για συνασπισμό αποφασιστικής στην παγκόσμια σκακιέρα ισχύος. Που σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεθούμε χωρίς επαναπαυτική ομπρέλα προστασίας, μόνοι, με τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό μας, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητά μας.

Και η κωμικά αφασική εξωτερική μας πολιτική να πρέπει να ανταγωνιστεί τη σοβαρότητα και ιδιοφυΐα της αυτοκρατορικής πολιτικής ενός Αχμέτ Νταβούτογλου.

Copyright: kathimerini.gr

noreply@blogger.com (vetdino) — Wed, 29 Apr 2009 22:23:00 +0000

Για τη γρίπη που "έρχεται"... κλικ εδώ

Γρίπη των χοίρων (ή καλύτερα "γρίπη του χοίρου")

noreply@blogger.com (vetdino) — Mon, 27 Apr 2009 21:20:00 +0000

Μιάς και θέμα του διδακτορικού μου είναι η γρίπη του χοίρου στην Ευρώπη και ο εμβολιασμός των χοίρων κατά ιώς γρίπης, σας οφείλω ένα επιστημονικό ποστ για το θέμα. Αν δείτε την ίδια ανακοίνωση αύριο σε εφημερίδες ή site μη σας κάνει εντύπωση, σαν μέλος του Πανελληνίου Κτηνιατρικού Συλλόγου (ΠΚΣ) έγραψα το κείμενο για το σύλλογο και το έστειλα πριν μερικές ώρες... (Περισσότερα νέα τις επόμενες μέρες)

Τις τελευταίες μέρες ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί με αγωνία την εξάπλωση κρουσμάτων της γρίπης των χοίρων, τύπου Η1Ν1, στο Μεξικό και τις ΗΠΑ. Ειδικοί επιστήμονες μελετούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον ιό, προσπαθούν να τον αποκωδικοποιήσουν και να καταλήξουν σε ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με τον πραγματικό κίνδυνο πρόκλησης μίας νέας πανδημίας γρίπης στον άνθρωπο (1).

Από τα μέχρι στιγμής δεδομένα μπορούμε με σιγουριά να πούμε πως πρόκειται για έναν «μοναδικό» ιό γρίπης των χοίρων, που συνδυάζει γονίδια από στελέχη της γρίπης των χοίρων (Αμερικανικής και Ευρασιατικής προέλευσης), αλλά και από ιούς γρίπης των πτηνών και του ανθρώπου (2). Πιστεύται πως ο ιός «γεννήθηκε» ύστερα από ανασυνδυασμό (ανταλλαγή γονιδίων - reassortment) των παραπάνω στελεχών της γρίπης σε χοίρους. Εξάλλου, ο χοίρος θεωρείται ως το «αναμιγνείον δοχείο» (mixing vessel) όπου ιοί του ανθρώπου και των πτηνών μπορούν να ανασυνδυαστουν με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός νέου ιού παθογόνου για τον άνθρωπο (3).

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (World Health Organization - WHO) και το Αμερικανικό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων (Center for Disease Control and Prevention - CDC), το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα της νόσου σε άνθρωπο ανιχνεύτηκε στην πολιτεία της Καλιφόρνια στις 13 Απριλίου και ανακοινώθηκε από το CDC 21 του μήνα (4). Μετά την ανακοίνωση των Αμερικανικών αρχών, τα εργαστήρια του υπουργείου Υγείας του Μεξικού διερεύνησαν μία σειρά «παράξενων» θανάτων ανθρώπων που παρουσίασαν συμπτώματα γρίπης (ήδη από τις 18 Μαρτίου) και επιβεβαίωσαν πως πρόκειται για τον ίδιο παθογόνο παράγοντα. Μέχρι αυτή τη στιγμή (Δευτέρα 27/04/2009) τουλάχιστον 18 θάνατοι στο Μεξικό έχουν αποδοθεί στον ιό της γρίπης των χοίρων (ο ιός έχει ταυτοποιηθεί ως αιτία θανάτου ύστερα από εργαστηριακές εξετάσεις), ενώ άλλοι 85 θάνατοι βρίσκονται υπό διερεύνηση. Συνολικά υπολογίζεται πως τα κρούσματα της γρίπης των χοίρων σε ανθρώπους στο Μεξικό έχουν ξεπεράσει τα 1.600 (5). Στις ΗΠΑ περίπου 20 άνθρωποι έχουν νοσήσει, ενώ ύποπτα κρούσματα έχουν αναφερθεί στη Νέα Ζηλανδία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ισπανία και το Ισραήλ. Μάλιστα μόλις σήμερα το πρωί επιβεβαιώθηκε η γρίπη των χοίρων σε έναν ασθενή στην Ισπανία. Σε όλες τις περιπτώσεις πρόκειται για άτομα που ταξίδεψαν πρόσφατα στο Μεξικό.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η σχεδόν πλήρης έλλειψη ενημέρωσης για την κατάσταση που της νόσου στους χοίρους. Εάν ο χοίρος πράγματι έπαιξε το ρόλο του «αναμιγνείοντος δοχείου», δε γνωρίζουμε ποιά είναι η επιδημιολογική εικόνα του ιού στους χοίρους, αν και πόσο εκτεταμένη είναι η μετάδοση του σε χοιροστάσια.

Στην Ευρώπη υπάρχει ένα οργανωμένο δίκτυο για την παρακολούθησης της γρίπης στους χοίρους (6), ενώ δεν έχει ποτέ απομονωθεί από χοίρο το στέλεχος της γρίπης του Μεξικό (7,8). Το Ευρωπαϊκό στέλεχος Η1Ν1 της γρίπης των χοίρων μεταδόθηκε στους χοίρους από άγρια πτηνά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (9), προκαλλεί συχνά αναπνευστική νόσο σε χοίρους και ουδέποτε αποτέλεσε πρόβλημα για τη δημόσια υγεία. Μεμονωμένα κρούσματα γρίπης των χοίρων που έχουν καταγραφεί σε ανθρώπους συνδέονται με άμεση επαφή με χοίρους. Με εξαίρεση το περιστατικό του Fort Dix το 1976 στις ΗΠΑ (10) δεν έχει καταγραφεί στο παρελθόν μετάδοση ιού της γρίπης των χοίρων από άνθρωπο σε άνθρωπο (11,12).

Οφείλουμε να τονίσουμε πως ο ιός των χοίρων του Μεξικό, όχι μόνο δεν υπάρχει στα Ευρωπαϊκά χοιρινά, αλλά και ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ στον άνθρωπο με την κατανάλωση χοιρινού κρέατος! Η γρίπη στα θηλαστικά αφορά σχεδόν αποκλειστηκά το αναπνευστικό σύστημα και μεταδίδεται αερογενώς (airborne disease). Μάλιστα η θερμική επεξεργασία του χοιρινού κρέατος εκμηδενίζει την ήδη ελάχιστη πιθανότητα να φτάσει στο πιάτο του καταναλωτή ιός της γρίπης.

Οι εξελίξεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μας ανησυχούν όλους. Όμως, ο πανικός και η υπερπροβολή του θέματος, κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στην ψύχραιμη αντιμετώπιση του προβλήματος. Αυτή τη στιγμή, η σωστή και ακριβής ενημέρωση αποτελεί τον καλύτερό μας σύμμαχο. Οι αρμόδιες αρχές των υπουργείων Υγείας και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων συνεργάζονται στενά και λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα για την πρόληψη εισόδου του ιού στην Ελλάδα και την προστασία του καταναλωτή.

Για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος των κτηνιάτρων στην προστασία της δημόσιας υγείας. Ο έλεγχος μίας ζωονόσου στα ζώα, δηλαδή στην πρωτογενή πηγή της, αποτελεί το κλειδί για την αποφυγή μετάδοσής της στον ανθρώπο.

Βιβλιογραφία
(1) http://www.who.int/csr/don/2009_04_24/en/index.html
(2) http://www.who.int/csr/disease/swineflu/Gene_sequences_20090425.pdf
(3) Κυριάκης Κ.Σ. και Van Reeth K. (2005) Η γρίπη των πτηνών: ο ρόλος του χοίρου και οι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία. Περιοδικό Ελληνικής Κτηνιατρικής Εταιρίας, 56:339-349.
(4) http://www.cdc.gov/mmwr/preview/mmwrhtml/mm58d0421a1.htm
(5) http://edition.cnn.com/2009/HEALTH/04/27/swine.flu/index.html
(6) http://www.esnip.ugent.be/
(7) Kyriakis C.S. et al. (2008) Virological surveillance for swine influenza in Europe. Proceedings of the 20th International Pig Veterinary Society Congress, Durban, South Africa, June 22-26 2008, p:30. Poster available online: http://www.esnip.ugent.be/page4/files/page4_3.pdf
(8) http://www.esnip.ugent.be/page13/files/page13_5.pdf
(9) Pensaert M. et al. (1981) Evidence for the natural transmission of influenza A virus from wild ducks to swine and its potential importance for man. Bulletin of World Health Organization, 59:75-78.
(10) Top F.H. and Russell P.K. (1977) Swine influenza at Fort Dix, N.J. IV. Summary and speculation. Journal of Infectious Diseases, 136:376-380.
(11) Myers K.P. et al. (2007) Cases of swine influenza in humans: a review of the literature. Clinical Infectious Diseases, 44:1084-1088.
(12) Van Reeth K. and Nicoll A. (2009) A human case of swine influenza virus infection in Europe - implications for human health and research. Eurosurveillance, 14:19124. Available online: http://www.eurosurveillance.org/ViewArticle.aspx?ArticleId=19124

6η Απριλίου 1941: Γερμανική επίθεσις κατά της Ελλάδος - Μάχη των Οχυρών

noreply@blogger.com (vetdino) — Mon, 06 Apr 2009 08:43:00 +0000

Άρθρο του Φειδία Ν. Μπουρλά.

6η Απριλίου 1941:
Γερμανική επίθεσις κατά της Ελλάδος - Μάχη των Οχυρών

Οι μεραρχίες του Χίτλερ, με ορμητήριο την Βουλγαρία, επιτίθενται εναντίον της Πατρίδας μας. Νέες σελίδες ηρωισμού, αυτοθυσίας και δόξας γράφονται στην πολεμική Ιστορία μας από τους υπερασπιστές των συνόρων μας.

Το έπος των μαχών στα Οχυρά της Γραμμής Μεταξά. Άφθαστες στιγμές ηρωισμού και δόξας. Διεξήχθησαν μάχες σώμα με σώμα, μέσα στην φωτιά και τα καπνογόνα, στα υπόγεια οχυρών, τα οποία προσεπάθησαν να καταλάβουν οι Γερμανοί μετά από σφοδρό βομβαρδισμό. Οι Έλληνες Μαχητές πολέμησαν πραγματικά μέχρις εσχάτων και κρατούσαν ακόμα, μετά από τρεις ημέρες, όταν οι Γερμανοί, παρακάμπτοντας τα Οχυρά των Ε/Β συνόρων, εισήλθαν στην Ελλάδα μέσω Γιουγκοσλαβίας (την οποία συνέτριψαν σε τρεις μόνο μέρες) και έφτασαν στην Θεσσαλονίκη, οπότε και εδόθη εντολή συνθηκολογήσεως στις (περικυκλωμένες πλέον) Μονάδες των Οχυρών.
Αξίζει να διαβάσει κανείς περιγραφές από τις ηρωικές εκείνες μάχες. Ο ηρωισμός των Ελλήνων ήταν τέτοιος που κατέπληξε και τους Γερμανούς. Ας δούμε τι είπαν οι τελευταίοι.
Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς, στο ημερολόγιό του, στις 8 Απρ. 1941, δύο ημέρες μετά την γερμανική επίθεση: «Προχωρούμε αργά στην Ελλάδα... Οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχηταί... Τα καταληφθέντα χαρακώματα είναι γεμάτα πτώματα... Και αυτός ο Φύρερ θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς ελληνικής καταγωγής σ' αυτούς.»
Ο Αδόλφος Χίτλερ, σε ομιλία του στο Ράιχσταγκ, 4 Μαΐου 1941:
«Ενώπιον της Ιστορίας είμαι υποχρεωμένος να αναγνωρίσω ότι, από τους μέχρι τώρα αντιπάλους μας, ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με εξαιρετική γενναιότητα και δεν παραδόθηκε παρά όταν κάθε αντίστασή του ήταν αδύνατη. Ως εκ τούτου, απεφάσισα να μην κρατηθεί κανένας Έλληνας στρατιώτης αιχμάλωτος και οι αξιωματικοί να διατηρήσουν τα προσωπικά όπλα τους.»
[Σημ. Φ.Μ.: Οι αρχικές πάντως συμφωνίες της συνθηκολογήσεως, μετετράπησαν προς το χειρότερο, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι ιταλικές απαιτήσεις· οι ιταλοί ήθελαν να αναγνωριστούν ως... νικητές.]

Γράφει ο Νικόλαος Μάρτης, «Η σημαντική επέτειος της 6ης Απριλίου 1941», στην «Στρατιωτική Επιθεώρηση», Μαρ.-Απρ. 2000:

«Οι μαχητές των Οχυρών δεν παρεδίδοντο και μόνο όταν έλαβαν διαταγή της Στρατιάς παρεδόθησαν. Οι Γερμανοί παρουσίαζαν όπλα στις εγκαταστάσεις, ως ένδειξη τιμής για τον ηρωισμό τους και η Γερμανική σημαία ανυψούτο μόνον όταν χανόταν και ο τελευταίος Έλλην στρατιώτης εις τον ορίζοντα.
»...
»Χαρακτηριστικό περιστατικό του πνεύματος αυτοθυσίας, αποτελεί το γεγονός ότι ένα μεμονωμένο πολυβόλο, εκτός των οχυρών, αντιστάθηκε όλη την ημέρα και σταμάτησε μόνο όταν τελείωσαν τα πυρομαχικά του. Ο Γερμανός διοικητής, όταν συνέλαβε τον μόνο εναπομείναντα Λοχία, έδωσε εντολή και η Μονάδα του παρουσίασε όπλα για να τιμήσει τη γενναιότητά του, αλλά ευθύς αμέσως διέταξε και τον εξετέλεσαν διότι, όπως ανέφερε, είχε αποδεκατιστεί η Μονάδα του από το πολυβόλο αυτό.
[Σημ. Φ.Μ.: Ο Αλ. Ζαούσης γράφει: «Ένα σκυρόδετο πολυβολείο, γνωστό ως Π9, σε μια μικρή δύναμη προκαλύψεως έξω από το Μπέλες. ... Ο Γερμανός Δκτής ζήτησε να δει τον επικεφαλής Έλληνα. Λοχίας Δημήτριος Ίντζος. Ο Γερμανός τον χαιρέτησε, τον συνεχάρη και μετά διέταξε να τον τουφεκίσουν! Με τις πρώτες απώλειες οι Γερμανοί άρχισαν τις θηριωδίες...»]
»...
»Υπηρέτησα εις το Όρος Μπέλες και διέφυγα αμέσως με άλλους Αξιωματικούς και μέσω Αγ. Όρους, Λήμνου-Μυτιλήνης-Χίου έφθασα στο Τσεσμέ της Τουρκίας την 4η Μαΐου 1941 και την επομένη εις Πέργαμο, όπου ήδη ευρίσκετο ολόκληρη η Ταξιαρχία Έβρου. Με την είσοδο των Γερμανών εις την Θράκη, η Ταξιαρχία εισήλθε εις το τουρκικό έδαφος και αφοπλίστηκε από τους Τούρκους. Ο Διοικητής της, Υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης, όταν οι Τούρκοι τού ζήτησαν το πιστόλι του, αυτοκτόνησε.»

Ο δε Αλέξανδρος Λ. Ζαούσης, «Οι δύο όχθες, 1939-1945» (3 τόμοι), Παπαζήσης, 1987:

«Όταν έμαθαν ότι πρέπει να παραδοθούν, διότι η Θεσσαλονίκη κατελήφθη και ο Δκτής του ΤΣΑΜ Στρατηγός Μπακόπουλος συνθηκολόγησε, αρνήθηκαν να το πιστέψουν. Αξιωματικοί ξανατηλεφωνούν στις διοικήσεις των Μεραρχιών ζητώντας να συνεχίσουν την αντίσταση. Τραυματίες φαντάροι σηκώνονται από τα φορεία και φωνάζουν, θέλουν να ενισχύσουν την φρουρά, να πολεμήσουν με τους ματωμένους επιδέσμους. Ένας δάσκαλος κι ένα χωριατόπουλο που υπηρετούν στα οχυρά, αυτοκτονούν!
»...
»24 ώρες μετά την παράδοση της Θεσσαλονίκης, οι Γερμανοί παρέταξαν μπροστά στο οχυρό Παληουριώνες ένα τάγμα δικό τους. Ο επικεφαλής αξιωματικός, αφού συνεχάρη τον Έλληνα διοικητή του οχυρού, τον κάλεσε να επιθεωρήσει το γερμανικό τάγμα σαν να ήταν τιμητικό απόσπασμα! Ανάλογες εκδηλώσεις έκανε ο Γερμανός αξιωματικός που παρέλαβε το θρυλικό Ρούπελ, εκφράζοντας τον θαυμασμό του, όχι μόνο για την ανδρεία των στρατιωτών μας, αλλά και για την κατασκευή των οχυρών, τα οποία χαρακτήρισε ανώτερα των γαλλικών της περίφημης «γραμμής Μαζινό».
»...
»Ο Διοικητής της Ταξιαρχίας Έβρου, Υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης, αυτοκτονεί στην Τουρκία, από εθνική ευαισθησία. Ο Συνταγματάρχης Χονδρός, όταν κυκλώθηκε από τους Γερμανούς μεταξύ Νυμφαίου-Κλειδίου, στην πρώτη διάσπαση του μετώπου, αυτοκτονεί. Ο Ταγματάρχης (ΠΒ) Κωνσταντίνος Βερσής, όταν διατάχθηκε να παραδώσει στους Γερμανούς τα πυροβόλα του, τα παρέταξε, διέταξε τους άνδρες να αποδώσουν τιμές στα όπλα και αυτοκτόνησε υπό τους ήχους του Εθνικού Ύμνου που έψαλλαν οι πυροβολητές του!»

Αιωνία η Μνήμη των Μαχητών των Οχυρών της Γραμμής Μεταξά!

Φειδίας Ν. Μπουρλάς

Βιβλιογραφία:
Χρήστος Ζαλοκώστας, «Ρούπελ», Εστία, 1944 (επανεκδόσεις 1965, 1971, 1972, έως 2004).

1 Απριλίου 1955

noreply@blogger.com (vetdino) — Wed, 01 Apr 2009 10:03:00 +0000

Χρόνια Πολλά Αδέλφια!!

noreply@blogger.com (vetdino) — Wed, 25 Mar 2009 09:53:00 +0000

Ευαγόρας Παλληκαρίδης: Απαγχονίστηκε σαν σήμερα. Να τον θυμόμαστε, για να είναι ΑΘΑΝΑΤΟΣ

noreply@blogger.com (vetdino) — Sat, 14 Mar 2009 11:12:00 +0000

Γεννήθηκε στην Τσάδα, Πάφου, στις 27 Φεβρουαρίου, 1938. Το 1949, η οικογένεια του μετακόμισε στο Κτήμα.
Σαν μαθητής του Γυμνασίου από το 1950, έζησε έντονα τους δύσκολους καιρούς που περνούσε η Κύπρος στην προσπάθεια της να κρατήσει το ελληνικό λάβαρο της ελευθερίας ψηλά, ζώντας κάτω από τον ζυγό του άγγλου κατακτητή που δήλωνε απερίφραστα ότι "ουδέποτε" θα έδιδε την ελευθερία στους κυπρίους. Πίστευε ακράδαντα στον...δίκαιο του αγώνα της Κύπρου και η όλη πορεία του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα, στα 13 του χρόνια, από το ιστορικό Δημοψήφισμα του 1951 με την αξίωση των ελλήνων κυπρίων για Ενωση με την μητέρα πατρίδα, την Ελλάδα.
Πρέπει να σημειωθεί ότι σε καμμιά άλλη εποχή της πολυτάραχης ιστορίας της Κύπρου δεν εμπνεύστηκαν τόσοι πολλοί και διαλεχτοί νέοι για να αγωνιστούν και να πέσουν στον βωμό της ελευθερίας, γιατί τα ιδανικά ήταν ψηλά και το όραμα διπλό : ελευθερία και Ελλάδα. Xρειάζεται μεγάλη προσπάθεια από τον έλληνα κύπριο ευρωπαίο "καταναλωτή", τον μοιρολάτρη "αγωνιστή" ενάντια στον Τούρκο κατακτητή του 1974, το απαθή επισκέπτη που κάνει μπάνιο και τρώει ψάρι στις κατεχόμενες του ακρογιαλιές, να κατανοήσει εκείνο το όραμα και το μεγαλείο του. Γιατί, αντίθετα με την γενιά του Ευαγόρα, ο έλληνας κύπριος έχει από καιρό συμβιβαστεί με το να ζει την μισή του ελευθερία, χωρίς τις εθνικές του ρίζες, απολαμβάνοντας την θαλπωρή της ευδαιμονίας του, εφησυχασμένος από την Ευρωπαϊκή του ταυτότητα. Σαν ύβρη προς τους αγωνιστές της εποχής εκείνης και το αίμα τους, ο έλληνας Κύπριος του 2006 εθελοτυφλεί μπροστα στο μοιραίο και φρικτό φάσμα μιας "δικοινοτικής" Κύπρου, "διζωνικής", με "εκ περιτροπής προεδρία", και όπου έχει ήδη συγκατανεύσει να ξαναγράψει την ιστορία του για να μην "δηλητηριάζονται" οι νέοι του από τα ιδανικά του παρελθόντος του. Δέχτηκε ο έλληνας κύπριος να γίνουν οι αγώνες του υποσημειώσεις και να ξεχαστούν σε μια γενιά, όλα στο βωμό μιας αόριστης "επανένωσης", συνώνυμης με την υποτέλεια στη θέληση του κατακτητή και των "αξιοπρεπέστατων" του φίλων, μιας "επανένωσης" άκρως αντίθετης με την Ενωση των Παλληκαρίδηδων και των Αυξεντίου.
Μέσα σ' αυτό το πνεύμα εποχής, ο Ευαγόρας από νωρίς έγινε ένας φλογερός αγωνιστής, ένας ακατανίκητος επαναστάτης, που με την δυναμική και γοητευτική του προσωπικότητα ενέπνεε τους συμμαθητές του, τους συμπολίτες του, και στο τέλος τους έλληνες της Κύπρου. Ο αγώνας και η δράση του ήταν πολύμορφοι, οι προβληματισμοί του ολοζώντανοι, και όταν η ψυχή του έφηβου Ευαγόρα ξεχείλιζε από το πάθος για δικαιοσύνη και ελευθερία, έβρισκε διέξοδο στην ποίηση. Το ταλέντο του και η αγνότητα της ψυχής του μας έδωσαν ανεκτίμητους στίχους, που αντηχουν στις ψυχές όλων των ελλήνων και όλων των ανθρώπων που αγωνίζονται για την ελευθερία τους.
Την 1 Ιουνίου 1953 (15 ετών), παραμονή της στέψης της βασίλισσας των Αγγλων κατακτητών Ελισάβετ Β', και με αφορμή την ανάρτηση της Αγγλικής σημαίας στη θέση της Ελληνικής στο Ιακώβειο Γυμναστήριο στην Πάφο, οργανώνεται διαδήλωση διαμαρτυρίας από τους μαθητές. Ο Ευαγόρας ανναρριχήθηκε στον ιστό και υποβίβασε την σημαία του κατακτητή.
Στις 16 Μαρτίου 1955 (17 ετών), πρωτοστάτησε σε διαδηλώσεις εναντίον της δίκης των 13 κρατουμένων σχετικά με την μεταφορά όπλων στις 25 Ιανουαρίου με το πλοιάριο "Αγ. Γεώργιος". Τον Απρίλιο 1955 ορκίστηκε μέλος της Ε.Ο.Κ.Α.
Στις 19 Ιουνίου 1955 έλαβε μέρος στην ανατίναξη των δικαστηρίων της Πάφου.
Στις 17 Νοεμβρίου 1955 συνελήφθηκε για την προσπάθεια του να προστατεύσει συμμαθητή του που είχαν δεμένο και κτυπούσαν δύο Αγγλοι στρατιώτες. Κατηγορήθηκε και αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση μέχρι την δίκη που θα γινόταν στις 6 Δεκεμβρίου.
Στις 5 Δεκεμβρίου 1955 (17 ετών) πήγε αντάρτης στα βουνά της Πάφου. Ηταν μια καλά προετοιμασμένη ενέργεια, αποτέλεσμα σοβαρού προβληματισμού και έντονων αισθημάτων, για τους ανθρώπους που αγαπούσε, για τα ιδανικά του, για την πατρίδα του, και για την λατρεία του για την ελευθερία, που αποτύπωσε στο πηγαίο του ποίημα ΛΕΥΤΕΡΙΑ και που αφησε σαν αποχαιρετηστήριο στους συμμαθητές του :

ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,
Θα πάρω μονοπάτια,
Να βρώ τα σκαλοπάτια
Που παν στη Λευτεριά.

Θ' αφήσω αδέρφια, συγγενείς,
τη ΜΑΝΑ, τον ΠΑΤΕΡΑ,
μεσ' στα λαγκάδια πέρα,
και τις βουνοπλαγιές.

Ψαχνοντας για τη λευτεριά,
θα 'χω παρέα ΜΟΝΗ,
κατάλευκο το χιόνι,
βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι' άν είναι χειμωνιά,
θαρθεί το καλοκαίρι,
τη Λευτεριά να φέρει,
σε πόλεις και χωριά.

Μα δεν μπορώ να καρτερώ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,
Θα πάρω μονοπάτια,
Να βρώ τα σκαλοπάτια
Που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ' ανεβώ,
θα μπω σ' ένα παλάτι,
το ξέρω - θαν' απάτη,
δε θάναι αληθινό.

Μεσ' στο παλάτι θα γυρνώ
ώσπου να βρω τον θρόνο
βασίλισσα μια μόνο
θα κάθεται σ' αυτόν.

Κόρη πανώρια, θα της πω,
άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου,
Μονάχ' αυτό ζητώ.

Το βάπτισμα του πυρός πήρε στην επίθεση κατά του Αστυνομικού Σταθμού Δρούσειας λίγο πριν τα Χριστούγεννα 1955, και η δράση του συνεχίστηκε στους επόμενους 12 μήνες στα χωριά της Πάφου, στο Κτήμα, μετά στη Λευκωσία, και πίσω στην Πάφο, στα χωριά Τάλα, Τσάδα, Λυσό, Κινούσα, Πωμό, Πολέμι, Παναγιά, και Χόλη.
Την νύκτα της 18 Δεκεμβρίου 1956 (18 ετών) συνελήφθηκε από τους Αγγλους μαζί με άλλους συντρόφους του μεταφέροντας οπλισμό κοντά στο χωριό Λυσός στην Πάφο.
Στις 25 Φεβρουαρίου 1957 κατηγορήθηκε για μεταφορά πυροβόλου όπλου (bren-gun), αψηφώντας τις επιπτώσεις παραδέχτηκε ενοχή, και καταδικάστηκε σε θάνατο.
Της καταδίκης ακολούθησαν πολλές διαμαρτυρίες τόσον από την Κύπρο όσο και από το εξωτερικό. Εγινε αίτηση χάριτος προς την βασίλισσα των Αγγλων κατακτητών, αλλά στην "τρυφερή" καρδιά της 30-χρονης μητέρας και βασίλισσας δεν βρέθηκε εκείνο το ίχνος ανθρωπιάς που χρειαζόταν για να δώσει χάριν. Και καλύτερα έτσι! Γιατί ο Ευαγόρας, η ψυχή της Κύπρου, ποτέ δεν θα άντεχε τον οίκτο του κατακτητή, ... την ντροπή της χάριτος. Γιατί ο "Βαγορής" διψούσε για τον θάνατο που φέρνει λευτεριά, ... γιατί ο χείμαρρος που λέμε "Βαγορή" έπρεπε να ακολουθήσει την μοιραία του πορεία προς την ελευθερία και την αθανασία.
Ο Βαγορής απαγχονίστηκε τα μεσάνυχτα της 13ης Μαρτίου 1957.
Ηταν 18 ετών.
Είναι αθάνατος.

Πηγή: infognomonpolitics

noreply@blogger.com (vetdino) — Tue, 24 Feb 2009 13:51:00 +0000

Διαβάστε ακόμα...

Μίσος: Αναπόσπαστο Ελληνικό όπως η …Ακρόπολη!

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΕΝΤΑΣΕΩΝ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Αναφορά στον σημερινό Πόντο και την ελληνική γλώσσα

«Η επιστροφή του εθνικού κράτους»

Η δομική ανεπάρκεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος

noreply@blogger.com (vetdino) — Sun, 22 Feb 2009 16:05:00 +0000

Ένα πολύ «ιδιαίτερο» και πραγματικά αντικειμενικό άρθρο για τη δομική ανεπάρκεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος:

Από την Καθημερινή της Κυριακής...

Του Kevin Featherstone*

Η ελληνική κοινή γνώμη εμφανίζεται, για μια ακόμη φορά, απογοητευμένη από την αποτυχία της πολιτικής της ηγεσίας να επιλύσει τα προβλήματα της χώρας. Ο ήρωας του χθες φαίνεται να διαψεύδει τις προσδοκίες. Πολλοί Ελληνες –εθισμένοι στις «προσωπικότητες»– διαβλέπουν ως μοναδική λύση την αντικατάσταση του ηγέτη. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά...

Κυρίαρχη θέση στον καθημερινό πολιτικό λόγο στην Ελλάδα κατέχει η ασημαντολογία: πρόκειται για ένα είδος διασκέδασης, χωρίς ίχνος ουσίας. Προξενεί αλγεινή εντύπωση το γεγονός ότι ενώ οι πάντες στηλιτεύουν τις αποτυχίες του τάδε ή του δείνα ηγέτη, κανείς, σχεδόν, δεν συζητεί για το τι σημαίνει χρηστή διακυβέρνηση. Αλλωστε, η επιτυχία ενός ηγέτη εξαρτάται από πολλούς παράγοντες: από την προσωπικότητα και την στοχοπροσήλωσή του, αλλά και από τις δομές και τις λειτουργίες της εξουσίας.

Η δομή της εκτελεστικής εξουσίας στην Ελλάδα αποτελεί ένα ιδιαίτερο μείγμα του αμερικανικού, του βρετανικού και του γαλλικού μοντέλου, με τη διαφορά ότι αποφεύγεται προσεκτικά η υιοθέτηση οποιουδήποτε πλεονεκτήματος και από τα τρία. Σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος, ο Ελληνας πρωθυπουργός δεν είναι τίποτε λιγότερο από έναν εκλεγμένο δικτάτορα. Μπορεί να απολύει και να προσλαμβάνει κατά βούληση, να επιλέγει όποιους θέλει, να θεσπίζει επιτροπές και διαδικασίες, να δημιουργεί και να καταργεί υπουργεία. Επιπλέον, ο ρόλος του στο Κυβερνητικό Συμβούλιο (ΚΥΣΥΜ) και στην Κυβερνητική Επιτροπή (ΚΥΕΠ) εξαρτάται de facto από τις εκάστοτε διαθέσεις του.

Ουσιαστικά, όμως, η θέση του πρωθυπουργού αποδυναμώνεται από σημαντικές αντιφάσεις. Η συνταγματική του παντοδυναμία υπονομεύεται από τις ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό και τις αδυναμίες των εποπτικών και ελεγκτικών μηχανισμών που έχει στη διάθεσή του. Το πρωθυπουργικό γραφείο της Ιρλανδίας, μιας χώρας με παρόμοιο πολιτικό σύστημα, αλλά με πληθυσμό υποπολλαπλάσιο εκείνου της Ελλάδας, έχει τριπλάσιο αριθμό υπαλλήλων από όσους το Μέγαρο Μαξίμου.

Οι πρωθυπουργοί στην Ελλάδα ηγούνται ενός γιγαντιαίου κρατικού μηχανισμού, ο οποίος όμως βρίσκεται επί της ουσίας υπό τον πλήρη έλεγχο των υπουργών. Τα υπουργεία συνιστούν τα πιο άρτια προστατευμένα νησιά της ελληνικής επικράτειας. Η οριζόντια συνεργασία μεταξύ τους θεωρείται επικίνδυνη και οποιεσδήποτε κινήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση ματαιώνονται. Θεσμικά, δεν υφίσταται κανένας μηχανισμός για την εποπτεία των υπουργείων, παρά τις όποιες προθέσεις των πρωθυπουργών. Στα δε υπουργεία, αν εξαιρέσει κανείς τα κορυφαία, η κατάσταση που επικρατεί είναι χαώδης. Το αποτέλεσμα είναι η αδυναμία εφαρμογής των κυβερνητικών προγραμμάτων. Οι ίδιοι οι υπουργοί προσωπικά δεν έχουν τον έλεγχο του τι συμβαίνει στα υπουργεία τους και εμφανίζονται ελαστικοί απέναντι στη διαφθορά. Πολύ συχνά βρίσκει κανείς στα νομοσχέδια συγκεκαλυμμένες προσωπικές εκδουλεύσεις ή τροπολογίες της τελευταίας στιγμής για τον ίδιο λόγο.

Αναμφίβολα, πολλές ελληνικές κυβερνήσεις έχουν να επιδείξουν αξιόλογες επιτυχίες, για τις οποίες μπορούν να είναι περήφανες. Ιδιάζουσες περιπτώσεις αποφασισμένων και εργασιομανών πρωθυπουργών, υπουργών και συμβούλων, κατάφεραν να ξεπεράσουν τα συστημικά εμπόδια που βρήκαν στον δρόμο τους. Αποτελεσματικοί πρωθυπουργοί ήταν εκείνοι που βρίσκονταν σε συνεχή επικοινωνία με τα υπουργεία τους και έθεταν υψηλές απαιτήσεις. Ενας εθνικός στόχος ή μια κεντρική πολιτική επιλογή έχουν σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας όταν γίνονται απόλυτη προτεραιότητα. Οπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μια ισχυρή προσωπικότητα σε ένα υπουργείο μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Το πρόβλημα της διακυβέρνησης στην Ελλάδα όμως είναι πιο βαθύ. Το σύστημα επαφίεται κυρίως στο φιλότιμο των προσώπων και πολύ λιγότερο στην αποτελεσματικότητα των θεσμών. Δεν υπάρχει μηχανισμός θεσμικής μνήμης για την ομαλή μετάβαση από τη μία κυβέρνηση στην επόμενη. Πιο συγκεκριμένα, διακρίνει κανείς δύο αδύνατα σημεία:

Πρώτον, ο πρωθυπουργός έχει περιορισμένη βοήθεια από εξειδικευμένο προσωπικό. Σε μια κουλτούρα που δίνει έμφαση στην προσωπική εμπιστοσύνη και αφοσίωση, οι πρωθυπουργοί προτιμούν συνήθως να περιστοιχίζονται από κλειστές ομάδες «ημετέρων». Η πρακτική αυτή αγνοεί τους βασικούς κανόνες της κατανομής αρμοδιοτήτων και του μάνατζμεντ για χάρη των προσωπικών σχέσεων.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η δυνατότητα αξιολόγησης των κυβερνητικών πρωτοβουλιών είναι σχεδόν μηδαμινή. Ως εκ τούτου, συνεχίζει να υπερισχύει η άποψη ότι η δουλειά της κυβέρνησης σταματά με την ψήφιση των νόμων. Ανύπαρκτη είναι και η δυνατότητα να διερευνηθούν οι στρατηγικές ανάγκες της χώρας με μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο ορίζοντα, εκτός αν συστηθεί σχετική ad hoc επιτροπή σε κάποιον τομέα. Ακόμη και όταν υπάρχουν τέτοιες επιτροπές, όμως, δεν υπάρχουν θεσμικά κανάλια για την αξιολόγηση των ευρημάτων τους.

Δεύτερον, ο μηχανισμός διυπουργικής συνεργασίας παραμένει υπανάπτυκτος. Επιτροπές και υποεπιτροπές υφίστανται μόνο στα χαρτιά. Μέχρι και τη δεκαετία του 1990, δεν κρατούνταν πρακτικά από τις συνεδριάσεις των υπουργικών συμβουλίων και των διυπουργικών επιτροπών, ενώ ακόμη και σήμερα τα πρακτικά δεν μοιράζονται στους υπουργούς και τα επιτελεία τους. Εν ολίγοις, οι απαραίτητες πληροφορίες δεν ρέουν, ως όφειλαν, με κάποιο συντεταγμένο τρόπο. Οι ολιγομελείς ομάδες που πλαισιώνουν τους πρωθυπουργούς προσπαθούν να τους κρατούν ενήμερους για τα ζητήματα άμεσης προτεραιότητας και είναι αλήθεια ότι ένας δυναμικός ηγέτης μπορεί να ασκήσει έλεγχο στη κυβέρνηση. Στην καλύτερη περίπτωση, όμως, η εποπτεία αυτή παραμένει υποτυπώδης, γεγονός που μειώνει την ικανότητα να ελέγχεται η υλοποίηση γενικότερων στόχων, η συνέπεια των πρωτοβουλιών και η πρόοδος της εφαρμογής τους.

Εν κατακλείδι, οι Ελληνες πρωθυπουργοί είναι δικτάτορες με δεμένα χέρια. Τα μέσα που διαθέτουν είναι περιορισμένα. Το μόνο που μας μένει είναι η προσωπικότητα, άλλοτε δυναμική και άλλοτε όχι. Ακόμη και όσοι θα ήταν εν δυνάμει άριστοι πρωθυπουργοί, υπονομεύονται από το κακοσχεδιασμένο σύστημα. Οπότε, η συζήτηση περί ηγεσίας και ηγετικών ικανοτήτων είναι στην καλύτερη περίπτωση επιφανειακή, από τη στιγμή που δεν ακουμπά το μείζον ζήτημα των μηχανισμών άσκησης εξουσίας. Η απογοήτευση λοιπόν για τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων οφείλεται στην ανεπάρκεια των μέσων που έχουν στη διάθεσή τους.

* Ο κ. Kevin Featherstone είναι καθηγητής στο Ιδρυμα Μελετών της Σύγχρονης Ελλάδας «Ελευθέριος Βενιζέλος» του LSE.

Τι δώρο/α θέλω από τον Άη Βασίλη για το 2009...

noreply@blogger.com (vetdino) — Tue, 23 Dec 2008 15:20:00 +0000

Θέλω...

Υγεία και ευτυχία για ολόκληρο τον κόσμο, ειδικά για την οικογένειά μου και τους φίλους μου, να τελειώσω το μαμημένο το διδακτορικό μου... και καμιά 48ριά από αυτά:

για την Π.Α. (όχι για μένα)

Καλά Χριστούγεννα και Ευτυχισμένο το 2009!!!!

Αντίο Τάσσο

noreply@blogger.com (vetdino) — Wed, 17 Dec 2008 14:17:00 +0000

Το είδαμε στο infognomonpolitics, μας άρεσε και το αναδημοσιεύουμε...

Επικήδειος από τον Δρα Βάσο Λυσσαρίδη στην κηδεία του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου
15/12/2008
Ένας γενναίος έφυγε Όρθιος. Όρθιος στη ζωή και τον θάνατο. Όρθιος μπροστά στις απειλές και αντιξοότητες.
(Η ζωή εν τάφω)
Όμως η λεβεντιά δεν χωράει σ΄ένα φέρετρο. Ο θάνατος πισωγυρίζει αμήχανος. Όσοι έταξαν στη ζωή τους να φυλάνε εθνικές αρχές να απορρίπτουν πιέσεις και απειλές, παραμένουν όρθιοι στη...ζωή και τον θάνατο.
Μια μεγάλη προσωπικότητα που λάμπρυνε την πολιτική ζωή της πατρίδας μας, που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στα δρώμενα της Κύπρου, ο πρόεδρος που πιστός στη λαϊκή εντολή απέρριψε εθνοκτόνα σχέδια, επαναλαμβάνοντας το διαχρονικό στην Ελληνική ιστορία ΟΧΙ, πέρασε το κατώφλι της αιωνιότητας.
Πέρασε το κατώφλι της ιστορίας. Και πέρασε με περγαμηνές αγώνων, θυσιών και προάσπισης αρχών.
Με εκκρεμή οράματα με ανεκπλήρωτες προσδοκίες, αλλά και με τη βεβαιότητα ότι ο αγώνας στον οποίο αφιέρωσε τη ζωή του θα συνεχισθεί. Πως και νεκρός θα μαρτυρήσει τη δικαίωση.
Φίλε Τάσσο,
Ο λαός δεν σου παραχωρεί άδεια απουσίας ωσότου λεύτεροι σεριανίσουμε στα λεύτερα αγαπημένα τοπία.
Πικρός, μισεμός και πιο πικρός όταν στη πατρογονική ΄Ασσια φιμώνεται η αρχαία λαλιά και τα σκλαβωμένα χώματα ξεσηκώνονται.
Πικρή η σκλαβιά.
Μην ακουμπήσεις σ΄ αυτό το χώμα. Θα σ΄ αφανίσει η οργή του.
Νερό απ΄ τη βρύση της Λαπήθου μη γευτείς. Πικρό αφιόνι θα πικρολιώσει τα πικραμένα σου σωθικά.
Αέρα όταν φυσάει απ΄ τον βορρά, μην ανασάνεις. Θάναι στο λέω η τελευταία σου πνοή.
Ένα σου μένει.
Το χώμα ν΄ αναδέψεις με τη δική σου οργή και το βοριά στης λευτεριάς την κολυμβήθρα να βαφτίσεις.
Τότε θα ζεις.
Όσο το συρματόπλεγμα της ντροπής θα διχοτομεί την αξιοπρέπεια και τα χώματα μας όσο η κατοχική σημαία θα συνοδεύει στον ξύπνιο τους εφιάλτες μας, έχοντας τώρα νικήσει τον θάνατο μαζί με την στρατιά των συναγωνιστών σου με τον Μακάριο σημαιοφόρο με τον Αυξεντίου, τον Μάτση, τον Παλληκαρίδη θα ανατρέψουμε το σκηνικό.
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος έφυγε από τη ζωή για να παραμείνει ζωντανός στη μνήμη ενός ολόκληρου λαού.
Η Κύπρος θρηνεί ένα άξιον της πατρίδος τέκνον. Και ο Ελληνισμός συμμετέχει στον θρήνο για την απώλεια.
Ο Ελληνισμός στο σύνολο του γιατί οι εθνικοί αγώνες αγνοούν ιδεολογικά σύνορα.
Η παρουσία εδώ του Πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Καραμανλή, του αρχηγού της αντιπολίτευσης κ. Παπανδρέου και της Υπουργού Εξωτερικών κας Μπακογιάννη μαρτυρούν του λόγου το αληθές.
Αυτή η οδυνηρή συγκυρία προσφέρει την ευκαιρία να αποστείλουμε από κοινού το μήνυμα ότι θα απορρίψουμε απορριφθέντα υπό του λαού σχέδια που εκκολάπτονται υπό νέα ονοματολογία και ότι θα σταθούμε ανάχωμα σε ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας a la carte με την κυνική απαίτηση μη συμμόρφωσης προς τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της και νομιμοποίηση κηδεμονικών δικαιωμάτων και στρατιωτικής παρουσίας, παρθενογένεσης δυο κρατών και συνεταιρισμού.
Φίλε Τάσσο,
Φεύγεις αφήνοντας αξιόλογη, ανεξίτηλη κληρονομιά.
Ο λαός θυμάται έντονα την τελευταία παρακαταθήκη σου στην κρίσιμη ώρα των αποφάσεων
Σαφής η διαπίστωσή σου ότι «το σχέδιο Ανάν δεν καταλύει τη de facto διχοτόμηση, αλλά αντίθετα τη νομιμοποιεί και ότι υπάρχουν θέματα αρχών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπου η «μέση λύση» δεν συνιστά τη σωστή απάντηση». Πρόσθετες: «Παρέλαβα κράτος με διεθνή αναγνώριση. Δεν θα παραδώσω κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου και σε αναζήτηση κηδεμόνων».
Αυτά δήλωνες στο δραματικό σου διάγγελμα, πληγωμένος από την παραγνώριση αρχών από εκείνους που ήσαν εντεταλμένοι για την υπεράσπιση τους.
Με έντονα φορτισμένη λυγμική φωνή με τη συναίσθηση ότι στεκόσουν ανένδοτος προασπιστής των δικαιωμάτων του λαού μας και θεματοφύλακας της ιστορίας μας. Ο συναισθηματισμός ταιριάζει στον ειλικρινή.
Στέρεες οι εθνικές ρίζες με τις πολυχιλιόχρονες ελληνικές παραδόσεις. Στέρεη η προσωπική ιστορία.
Προδιαγεγραμμένη, σχεδόν νομοτελειακή η πορεία σου.
Αγωνιστής από την πρώτη νεανική ηλικία στην πρώτη γραμμή του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ όπου και σε πρωτοσυνάντησα.
Μαζί στο Λονδίνο στη δραματική σύσκεψη καταψηφίσαμε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Ο Μακάριος στην πορεία αναγνωρίζοντας τις αρετές και ικανότητες σου σε διορίζει Υπουργό. Τον νεαρότερο Υπουργό της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αδέκαστος στην προάσπιση αξιών, έτοιμος για κατάθεση γνώμης και έτοιμος να προσαρμοσθεί έργοις.
Θάταν υποτιμητικό να αναλωθώ στην απαρίθμηση της πληθώρας πολιτικών και πολιτειακών αξιωμάτων στα οποία διέπρεψε και την τόσο αξιόλογη προσφορά του σ΄ όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Υπουργός σε διάφορα υπουργεία, διαπραγματευτής, εκπρόσωπος της Κύπρου στα διεθνή βήματα, Πρόεδρος της Βουλής, φυλακισθείς στο πραξικόπημα. Όμως δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πρωτοποριακή προσφορά του για την εδραίωση του πρώτου κοινωνικού κράτους στην Κύπρο.
Αρχή άνδρα δείκνυσι. Και το τελευταίο αξίωμα στην προεδρία του κράτους υπήρξε η κορωνίδα της προσφοράς του και η ανάδειξη της προσωπικότητας του.
Αφόρητες οι πιέσεις, ασφυκτικός ο κλοιός για εξαναγκασμό του λαού μας να προσυπογράψει σχέδια εθνικής ταπείνωσης και υπονομευτικά της εθνικής μας επιβίωσης.
Και τα πυρά εχθρικά και φίλια στρέφονταν προς τον εκλεγμένο πρόεδρο.
Κι εσύ, Τάσσο, φρουρός μιας άλλης μορφής Θερμοπυλών, παράμεινες πιστός τοις του λαού ρήμασι πειθόμενος γνωρίζοντας το τίμημα και έτοιμος να υποστείς τις συνέπειες.
Και ο αγώνας δεν αφορούσε μόνο την επιβίωση των Ελληνοκυπρίων αλλά και την ουσιαστική ακηδεμόνευτη πορεία των Τουρκοκυπρίων.
Γιατί πιστός στις εθνικές σου ρίζες υπήρξες και θερμός προασπιστής των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων με τη σωστή διαπίστωση ότι ειρήνη και πρόοδος μπορούν να διασφαλισθούν μόνο σε συνθήκες αλληλοσεβασμού.
Η ιστορία θα καθιερώσει τον ρόλο σου ως του προέδρου που απέκρουσε τα απαράδεκτα σχέδια αλλά και διαφοροποίησε αποτελεσματικά το αρνητικό κλίμα που δημιούργησε το πλήρως δικαιολογημένο ΟΧΙ του λαού μας.
Και αυτό επετεύχθη όχι με προσαρμογή σε πιέσεις ή εγκατάλειψη αρχών αλλά με θρησκευτική προσήλωση στην προάσπιση της ετυμηγορίας του λαού.
Και αυτά χαρακτηρίσθηκαν ως απορριπτισμός.
Αν απορριπτισμός είναι η άρνηση της εθνικής αυτοκτονίας τότε ο τίτλος είναι άκρως τιμητικός.
Διάλεξες συνειδητά τον δρόμο του εθνικού Γολγοθά, γιατί γνώριζες πως μόνο με την ανάληψη ευθυνών χαράσσονται οι δρόμοι εθνικής σωτηρίας.
Στη ρήτρα ότι οι ιδέες δεν δολοφονούνται, προσθέτω: Όμως ούτε οι ιδεοφόροι πεθαίνουν.
Πεθαίνουν όσοι δεν αφήνουν κληρονομιά. Κι εσύ αφήνεις αξιόλογη κληρονομιά.
Τα μηνύματα είναι σαφή. Σεβόμαστε τα δικαιώματα όλων των λαών και όλων των ομάδων. Όμως απαιτούμε σεβασμό και στα δικά μας.
Είμαι βέβαιος ότι και από τον τάφο θα διαλαλείς ότι δεν θα δεχθούμε χωριστά κράτη και συνεταιρισμό που οδηγεί σε ένα πολυκηδεμονευόμενο συνομοσπονδιακό μόρφωμα.
Νάσαι βέβαιος ότι ο αγώνας θα συνεχισθεί.
Συμβιβασμός ναι. Αλλά σε πλαίσια αρχών που διαφυλάττουν την εθνική αξιοπρέπεια και επιβίωση. Μόνιμη κοινή μας γραμμή παραμένει μια λύση εναρμονισμένη με το διεθνές δίκαιο και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο που να διασφαλίζει την ενότητα του κράτους, του χώρου, της οικονομίας, των θεσμών, θα απαλλάσσει από κηδεμονίες και ξένη στρατιωτική παρουσία και θα διασφαλίζει τις βασικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος όλων των προσφύγων για επάνοδο στις πατρογονικές εστίες και περιουσίες τους.
Αυτές υπήρξαν οι διακηρύξεις όλων προς τον λαό και ο λαός είναι φυσικό να απαιτεί προσήλωση στις δεσμεύσεις. Φεύγεις δικαιωμένος με σαφή εντολή στα παιδιά σου, στους δικούς σου και σ΄όλο τον λαό να μη παρεκκλίνουν από τη διακηρυγμένη πορεία που τώρα σφραγίζεται με τη δική σου βιολογική απουσία, όχι την πολιτική.
Σ΄ αυτόν τον ιερό χώρο ενώπιον του λαού και της ιστορίας δίνουμε την υπόσχεση ότι δεν θα παρεκκλίνουμε από αυτή την πορεία.
Η φωνή σου για απόρριψη απαράδεκτων σχεδίων θα είναι τώρα ακόμα πιο δυνατή, πιο καθολική, πιο αποδεκτή.
Για την οικογένεια σου θα είναι παρηγοριά ότι όλη η Κύπρος παραστέκεται στη θλίψη τους και ιδιαίτερα στη μεγάλη κυρία, τη Φωτεινή της αξιοπρέπειας και της προσφοράς.
Θα συνεχίσουμε όλοι μαζί. Και θα σ΄ έχουμε πάντα συντροφιά ως την δικαίωση.
Αυτή τη μοίρα όρισαν οι θεοί για τους διαχρονικούς αγωνιστές.
Μας είπαν: «Γιατί συνεχίζετε να αγωνίζεσθε, αφού η μάχη έχει κριθεί;»
Απαντήσαμε: «Γιατί αν δεν αγωνιζόμαστε, δεν θα υπάρξει άλλη μάχη.»
Θ΄αγωνίζεσαι και μετά θάνατο, ο λαός δεν σου δίνει άδεια απουσίας. Και ασφαλώς δεν έχεις καμιά πρόθεση απουσίας.
Όταν το βράδυ ο Ζέφυρος θα συνοδεύει του Αίαντα το παράφωνο γέλιο, οταν τα κιονόκρανα της Σαλαμίνας φοβισμένα θα διηγούνται ψεύτικες ιστορίες, όταν οι μαινάδες θα ξεσχίζουν τα ανύπαρκτα ιμάτια, εμείς μαζί σου θα θυμίσουμε στους μόνιμους και τους περαστικούς ότι περπατούν στ΄αχνάρια του Ζήνωνα.
Στην άκρη του Δαυλού ξεμπαρκάρουν τριήρεις φορτωμένες οργή και ρυτίδες, ότι αυτά τα χώματα φιλοξενούν το DNA του Ζήνωνα, του Κίμωνα, του Ρε, του Αυξεντίου.
Φίλε, ζωντανοί και νεκροί θα κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα. Κάθε μάχη που χάνεται μήτρα της μάχης που έρχεται. Κι οι μαχητές δρασκελούν τα σύνορα του Άδη.
Όταν ο ήλιος θα βηματίζει οργισμένος από τον Πενταδάκτυλο στη Λύση. Όταν οι πρόσφυγες θα σέρνουν κουρασμένοι τα βήματα στο δικό, μα πάντα ξένο σπίτι. Όταν οι Άννες και οι Καϊάφες θα ετοιμάζουν σύγχρονες φυλακές με αόρατα, μα φρικτά σίδερα, ο λαός θα θυμάται πως το όχι είναι οδυνηρό μα όχι θανάσιμο, πως η λευτεριά ούτε δίνεται, ούτε ταιριάζει στους γονατισμένους.
Τότε, αγαπημένε φίλε, οι νεκροί αναστηθήσονται κι οι αληθινοί ζωντανοί θα βρεθούν και πάλι στο μετερίζι της ανθρωπιάς και της λευτεριάς.
Κι εσύ καρτεράς από τώρα αυτή την ώρα.
Το αιωνία η μνήμη σου δεν αντέχει.
Αιωνία θα είναι η μοίρα σου.

noreply@blogger.com (vetdino) — Mon, 15 Dec 2008 08:41:00 +0000

Λόγω σοβαρών επαγγελματικών, και όχι μόνο, υποχρεώσεων δεν έχω προλάβει να σχολιάσω σ'αυτό το ιστολόγιο τις απίστευτες προβοκατόρικες αλητείες που συγκλονίζουν την Ελλάδα...

Σας παραπέμπω στα παρακάτω ιστολόγια και ιστοσελίδες που λίγο έως πολύ καλύπτουν και τις δικές μου θέσεις/απόψεις...

Αντίβαρο
infognomonpolitics
Δεξί Εξτρέμ
Taxalia
Αντιπαρακμή
ες γην εναλίαν Κύπρον
Κόκκινη Πιπεριά
exastal
Cacofonix
Υγρό Πυρ
Greek Alert
Το Μακεδονικό σήμερα

Με την ευκαιρία να χαιρετήσω τον τελευταίο μεγάλο Έλληνα ηγέτη...

ΑΝΤΙΟ ΤΑΣΣΟ!!

«Εδώ Πολυτεχνείο»... Εκεί Πολυτεχνείο... Που είναι το Πολυτεχνείο; 1974-2008

noreply@blogger.com (vetdino) — Mon, 17 Nov 2008 16:33:00 +0000

Αναδημοσιεύω από πέρισυ...

Κατά τη γνώμη μου, κανένα ιστορικό γεγονός δε μπορεί να θεωρηθεί μεμονωνένο, αλλά συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με γεγονότα που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν και με τις διεθνής πολιτικές συγκυρίες που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επηρέασαν τις εξελίξεις. Σε μία απόπειρα να καταθέσω μια, όσο το δυνατόν, αντικειμενική-για τα δικά μου δεδομένα πάντοτε-άποψη για τα γεγονότα του Νοέμβρη του 1973 δε μπορώ να περιοριστώ σε απλή αναφορά της εξέγερσης των φοιτητών (και όχι μόνο) του Πολυτεχνείου, είμαι υποχρεωμένος κάνω μια μεγάλη παρένθεση- παράθεση γεγονότων και απόψεων για τις πολιτικές συγκυρίες και τα αποτελέσματα τους. Θα απαντήσω σε ορισμένες θέσεις και κατ’ανάγκη θα επαναλάβω απόψεις που έχουν ήδη διατυπωθεί. Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι... Βαθιά ανάσα και «φύγαμε»...

Η «ανωμαλία» ξεκίνησε με τα περίφημα «Ιουλιανά» του 1965, για να μην πάμε πιο πίσω, σε μία χώρα που μετά την απελευθέρωση ταλαντευόταν μεταξύ δημοκρατικής διακυβέρνησης και ενώς ισχυρού παρακράτους (το παρακράτος της δεξιάς) που εν μέρη υποστηριζόταν και κατευθυνόταν από ξένες δυνάμης και σε ένα βαθμό επηρέαζε την πολιτική ζωή του τόπου. Η βασιλική οικογένεια, αντί να λειτουργεί σαν παράγοντας σταθερότητας και συμφιλίωσης – όπως όφειλε άλλωστε – λειτουργούσε αυταρχικά και με τάσεις εξω-συνταγματικές (άλλωστε οι εκ Δανίας ορμόμενοι βασιλείς των Ελλήνων με εξαίρεση το Γεώργιο τον Α’ υπήρξαν για πολλά πολλά χρόνια παράγοντας αποσταθεροποίησης και διχασμού του Ελληνικού λαού). Τον Ιούλη εκείνο, λοιπόν, και με αφορφή την περίφημη υπόθεση Ασπίδα-Ιδέα το παλάτι έρχεται σε μετωπική με τον δημοκρατικά εκλεγμένο (με ποσοστό 52%!!) πρωθυπουργό της χώρας Γεώργιο Παπανδρέου (τον πρώτο, γιατί ο δεύτερος είναι George) και κατόπιν ασφυκτικών πιέσεων, συνομοσιών, αποστασιών (λέγε με Μητσοτάκη) υπόγειων διαβουλέσεων κτλ κτλ τον υποχρεώνει σε παραίτηση και οδηγεί την πολιτική ζωή του τόπου σε παρατεμένη κατάσταση αβεβαιώτητας και διχασμού (παλιά μου τέχνη κόσκινο). Ακόμα και αν ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε άδικο στην υπόθεση Ασπίδα-πήγε να σώσει το μικρό Ανδρέα- σε καμία περίπτωση δε δύναται ο μονάρχης, σε μία κοινοβουλευτική βασιλευομένη δημοκρατία, να υπερβαίνει-κατά συρροή- την εξουσία που του παραχωρεί το σύνταγμα και να ανατρέπει τη βούληση του Ελληνικού λαού.

Για περίπου τρία χρόνια, η πολιτική ζωή τις χώρας οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη (αυτο)καταστροφή: Οι κυβερνήσεις αλλάζουν «σαν τα πουκάμισα», οι αντιπαραθέσεις σε κάθε επίπεδο δεν έχουν τελειωμό, η απουσία ισχυρής προσωπικότητας στους κόλπους της μετριοπαθούς-συνεναιτικής- δεξιάς (αφού ο Καραμανλής είναι αυτοεξόριστος στο Παρίσι ήδη από το ’63- να’ναι καλά η Φρειδερίκη) και η αδιάλλακτη στάση στελεχών του κέντρου και της αριστεράς (όλοι ανεξαιρέτως έκαναν τα λάθη τους) έχουν προκαλέσει ανησυχία στο διεθνή παράγοντα και αδιαφορία-ανασφάλεια στον Ελληνικό λαό. Ακτίδα φωτός, η συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων για τη διενέργεια εκλογών το Μάη του ’67 και η διάθεση εκ’ μέρους δεξιάς και αριστεράς να μπει μία τάξη στο χάος, λίγο πριν τον Απρίλη των τανκ…

Την ίδια περίοδο, μια ομάδα συνταγματαρχών με βεβαρημμένο παρελθόν (ζάχαρη στα τανκς-υπόθεση Έβρου Γ. Παπαδοπούλου), αλλά σε θέσεις κλειδιά στις ένοπλες δυνάμεις, κάνει τις δικές τις σκέψεις για «γύψους» και αντιμετώπιση της κομμουνιστικής απειλής «που πλησιάζει». Και ενώ το παλάτι με τη σειρά του ετοιμάζεται για «άλλα κόλπα» (διενέργεια πραξικοπήματος σε συνεργασία με Βασιλόφρονες στρατηγούς), ένα ανοιξιάτικο πρωινό, τα πάντα αλλάζουν: το κέντρο της Αθήνας ξυπνάει από τους ήχους των τάνκ και το ραδιόφωνο παίζει εμβατήρια. Η αρχή του τέλους της εποχής της αθωώτητας είναι εδώ! Σε συνεργασία, ή υπό την ανοχή των αμερικών-κανένας δε μπορεί να πει με βεβαιότητα, αυτή η ομάδα των συνταγματαρχών-ορκισμένων να τηρούν το σύνταγμα και τους νόμους του κράτους- πιάνει του πάντες στον ύπνο και καταλαμβάνει την εξουσία. Και ο λαός; Ο λαός αρχικά δεν αντιδρά- ή μάλλον οι πρώτες αντιδράσεις είναι από χλιαρές έως ανύπαρκτες. Κακά τα ψέμματα όταν η συντρηπτική πλειοψηφία του λαού είναι κατά ενός καθεστώτος, το καθεστώς πέφτει σε 7 μήνες, όχι σε 7 χρόνια!! Η αλήθεια είναι πως μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων υποδέχτηκε την «επανάσταση» με κάποια ανακούφιση, αφού έβλεπε το στρατό σαν εγγύητη της ασφάλειας και της σταθερότητας (τότε ακόμα ο στρατός είχε αξιοπρέπεια και κύρος). Από την άλλη η γνωστή ομάδα των συνταγματαρχών, αποτελούμενη από άτομα υπερφύαλα, μέτριας έως χαμηλής νοημοσύνης, με υπέρμετρες φιλοδοξίες, φαινομενικά, βγάζει τη χώρα από ένα τέλμα και με 2-3 απλές και σε ένα βαθμό λαϊκιστικές ενέργειες (χαρίζει χρέη σε αγρότες-απλοποιεί τη γραφειοκρατεία κ.α.), βάζει μία τάξη και αποκτά μια δημοτικότητα ώστε να μπορέσει κάνει με τη σειρά της πολιτικά εγκλήματα και διώξεις κατά των διαφωνούντων (σ’αυτό το σημείο να υπενθυμίσω στους αδαείς πως τα νησιά και οι εξορίες προϋπήρχαν τη δικτατορίας και μάλιστα, μετά την κατοχή τα «εγκαινίασαν» κυβερνήσεις του κέντρου!!).

Οι προθέσεις των πραξικοπηματιών, κατά τη γνώμη μου, ήταν «αγνές» και «πατριωτικές», με τη δική τους λογική βέβαια, αφού- με το φτωχό τους το μυαλό- νόμισαν πως ό,τι έκαναν ήταν για το καλό της πατρίδας και πως κάποια στιγμή η ιστορία θα τους το αναγνώριζε... μάλιστα αν είχαν τη σύνεση να παραδώσουν την εξουσία πίσω στους πολιτικούς- εντός εξαμήνου πχ, ή ενός χρόνου, σήμερα θα θεωρούνταν εθνικοί ήρωες και τα αγάλματα τους θα κοσμούσαν κεντρικές πλατείες και πάρκα!! Η ιστορία, βέβαια, κρίνει εκ του αποτελέσματος και το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από τον ευτελισμό της χώρας και του έθνους σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο με αποκορύφωμα την προδοσία της Κύπρου!! Αποτέλεσμα, μάλλον, αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς τις ικανότητες των συγκεκριμένων ανθρώπων, που αντί να υπερασπιστούν την πατρίδα, ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας σε μία περίοδο εξαιρετικά κρίσιμη για την ευρύτερη περιοχή. Δεν είναι τυχαίο πως η άνοδος και η πτώση του Παπαδόπουλου συνοδεύτικε από δύο Αραβοϊσραηλινούς πολέμους: τον πόλεμο των 6 ημερών το 1967, και αυτόν του Γιόμ Κιπούρ, στην μεν πρώτη περίπτωση η Ελλάδα κράτησε ουδέτερη-φιλοϊσραηλινή στάση (που σαφώς ευχαρίστησε τους «συμμάχους» και «φίλους» Αμερικανούς), στη δεύτερη η μικρή Ελλάδα πήγε κόντρα στην υπερδύναμη και αποπειράνθηκε να το «παίξει τσαμπουκάς» αρνούμενη να παραχωρήσει διευκολύνσεις στις ΗΠΑ που τρομοκρατημένες έσπευσαν να σώσουν το αδελφό Ισραήλ! Αποτέλεσμα: η καθαίρεση του Παπαδόπουλου και η αντικατάσταση του από τον περισσότερο αμερικανόφιλο Δ. Ιωαννίδη, με επίλογο, βέβαια το πραξικόπημα-φιάσκο στην Κύπρο και την εισβολή του «Αττίλα». Μεσολάβησαν βέβαια και άλλα εθνικά εγκλήματα, όπως η απόσυρση της μεραρχίας της Κύπρου και τη ατυχείς Ελληνο-τουρκική προσέγγιση με τη σύνοδο της Ανδρειανουπόλεως, οπού οι Τούρκοι απλώς κατάλαβαν με τι «αφελείς» είχαν να κάνουν. Διώξεις και στερήσεις ατομικών ελευθεριών/δικαιωμάτων ήταν στην ημερισία διάταξη, χωρίς όμως να ξεσηκώσουν τον φτωχό Ελληνικό λαό, που στην πλειοψηφία του δεν ενδιαφερόταν άμεσα ή δε θιγόταν από τις ενέργειες και στερήσεις που επέβαλλε η χούντα.

Ο Μάης του ’68: όπως κάθε προϊόν από την «πολιτισμένη» Δύση έρχεται στην Ελλάδα με καποια καθυστέρηση (από μοντέλα αυτοκινήτων και κινηματογραφικές ταινίες, μέχρι το life style), έτσι και η «επανάσταση» έφτασε στην Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών (άνευ βουλής και εκλογών) μετά από 5 χρόνια. Το φοιτητικό κίνημα άρχισε να αποκτά πολιτική άποψη (άποψη που και προ δικτατορίας είχε, αλλά δεν τολμούσε να εκφράσει) και φωνή!! Οι νέα γενιά «ξύπνησε» και ζήτησε τα αυτονόητα: ελευθερία-δημοκρατία-δικαιοσύνη. Έννοιες, πολύπλοκες και δυσνόητες στους συνταγματάρχες. Η πικρή αλήθεια, που πρέπει όμως να λέγετε, είναι πως πριν από το Πολυτεχνείο, με εξαίρεση το αποτυχημένο κίνημα του Ναυτικού το καλοκαίρι του ’67 που οργάνωσε ο Κωνσταντίνος (και οδήγησε το Βασιλιά αυτοεξόριστο στας Ευρώπας και εις τας αυλάς φίλων και συγγενών γαλαζοαίματων) και την απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου από τον Αλέκο Παναγούλη (μοναδική γενναία πράξη αντίστασης προ Πολυτεχνείου), η δικτατορία δεν είχε αντιμετωπίσει ουσιαστικά καμία απειλή, τουλάχιστον στο εσωτερικό, γιατί στο εξωτερικό υπήρχαν αντιχουντικές οργανώσεις που ελάχιστα μπορούσαν να κάνουν εντός συνόρων. Η εξέγερση, λοιπόν, των φοιτητών ανά τη χώρα (από τη Νομική Θεσσαλονίκης όπου ξεκίνησε μέχρι το Μετσόβειο Πολυτεχνείο όπου και κορυφώθηκε) εξελίχθηκε σε αυθόρμητο (κατά τη γνώμη μου) ξέσπασμα της σιωπηλής πλειοψηφίας του Ελληνικού που μετά από 6 χρόνια «στο γύψο», για πρώτη και τελευταία φορά, όρθωσε το ανάστημα του κατά του καθεστώτος και απαίτησε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και της νομιμότητας. Η εξέγερση τελικά τερματίστικε περισσότερο άδοξα, παρά ηρωικά. Άποψη μου, από όσα έχω διαβάσει και προσωπικές μαρτυρίες που μου έχουν αφηγηθεί είναι πως ο αριθμός των νεκρών- πραγματικών αγωνιστών ήταν μετρημένος στα δάκτυλα του ενός χεριού και οι περισσότεροι αν όχι όλοι έπεσαν εκτός του πανεπιστημιακού ιδρύματος. Το γεγονός αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση δε μειώνει τον ηρωισμό και τη θυσία της νεολαίας της εποχής, ούτε βέβαια τη σημασία της επετείου. Από εκεί και πέρα, σαφώς και δεν ήταν το Πολυτεχνείου που έριξε τη χούντα, απλώς έδωσε την ευκαιρία στον Ιωαννίδη και τους Αμερικανούς να ανατρέψουν τον Παπαδόπουλο και να μας οδηγήσουν στα τραγικά γεγονότα της Κύπρου και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας ως συνέπεια της Τουρκικής εισβολής.

Μεγάλο θέμα αποτελεί επίσης και η εν συνεχεία τυχοδιοκτική πολιτική εκμετάλλευση των γεγονότων του Πολυτεχνίου και γενικότερα του αντιδικτατορικού αγώνα (ο οποίος τα περισσότερα χρόνια ήταν αναποτελεσματικός, υποτονικός, άχρωμος και άοσμος), σχεδόν αποκλειστικά από ανθρώπους της αριστεράς-που ξαφνικά βρέθηκα ΌΛΟΙ στο Πολυτεχνείο, ΌΛΟΙ στην εξορία και σχεδόν ΌΛΟΙ στη πολιτική. Αν, λοιπόν, ΌΛΟΙ όσοι υποστηρίζουν πως ήταν στο Πολυτεχνείο ήταν πράγματι εκεί και ΌΛΟΙ όσοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μετείχαν στον αντιδικτατορικό αγώνα, η χούντα θα είχα πέσει εντός 10ημέρου. Το Πολυτεχνείο και ο αντιδικτατορικός αγώνας, επίσης, αποτέλεσαν για πολλούς (που είτε μετείχαν είτε όχι, αρκεί να δηλωσουν πως μετείχαν-στην Ελλάδα άλλωστε ό,τι δηλώσεις είσαι) καθαρτήριο για παλαιότερες «αμαρτίες» (σε πολιτικό επίπεδο πάντα) και διαβατήριο για πολιτική καρριέρα στον προοδευτικό-πάντα-χώρο. Η επιτυχία του Πολυτεχνείου, ως προς την ανταπόκριση του κόσμου, ανάγκασε μερικούς- ακόμα και πολιτικά κόμματα, όπως το ΚΚΕ, που στην αρχή το καταδίκασαν και το κατηγόρησαν ως «στημένο» από την ΚΥΠ και τους Αμερικάνους, όχι μόνο να αναγνωρίσουν τη σημασία του, αλλά και να προσπαθήσουν να το προσεταιριστούν χρησιμοποιώντας το στη συνέχεια σαν πολιτική τους σημαία!! Η απαράδεκτη εκμετάλλευση/κεφαλαιοποίηση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, απογοήτευσε μεγάλη μερίδα του κόσμου που, ενώ στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης το τίμησε ως όφειλε, σταδιακά απομακρύνθηκε και αποστασιοποιήθηκε από τους εορτασμούς της επετείου που πέρασαν αποκλειστικά στην αριστερά και στη συνέχεια-εν μέρη-και σε ορισμένα ακραία στοιχεία που χωρίς σαφή πολιτική ιδεολογία βρήκαν μέσω του Πολυτεχνείου την ευκαιρία να εκφράσουν τις, συνήθως αβάσιμες αναρχικές-ισοπεδοτικές τους απόψεις καταστρέφοντας περιουσίες και προκαλώντας έκτροπα που αμαυρώνουν, όχι μόνο του εορτασμούς, αλλά πολύ περισσότερο τη μνήμη και τον αγώνα των πραγματικών πρωταγωνιστών της εξέγερσης.

Την ανατροπή του Παπαδόπουλου ακολούθησαν η προδοσία της Κύπρου, η εισβολή του Αττίλα και η επιστροφή μετά βαΐων και κλάδων του Κωνσταντίνου Καρμανλή από το Παρίσι με το προσωπικό αεροπλάνου του φιλέλληνα πρωθυπουργού της Γαλλίας Βαλερί Ζικάρ Ντεστέν, ο οποίος αποκατέστησε τη Δημοκρατία. Η υποδοχή δε του Καραμανλή, στην οποία μετείχαν χιλιάδες λαού αποτέλεσε τη μοναδική μετά το Πολυτεχνείο αυθόρμητη εκδήλωση υπέρ της Δημοκρατίας και σ’αυτή, όπως και στο Πολυτεχνείο, μετείχαν και δεξιοί και αριστεροί. Το κεφάλαιο της Δικτατορίας εν μέρη έκλεισε με την καταδίκη σε θάνατο των πραξικοπιματιών που βάση του συντάγματος και του πολιτισμού μας (δεν είμαστε Ιρακινοί ή Τεξανοί να εκτελούμε τον κόσμο) μετατράπηκε σε ισόβια, και, αν δεν κάνω λάθος, με εξαίρεση τον Πατακό, εφαρμόστηκε στο ακέραιο. Το κεφάλαιο της χούντας, βέβαια, δε θα κλείσει ολοκληρωτικά παρά μόνον, όταν και αν δοθεί λύση στη μαρτυρική μεγαλόνησσο Κύπρο με την επανένωση του νησιού.

Όμως, οι συνέπειες της χούντας δεν τελειώνουν εδώ, ανοικτές πληγές της δικτατορίας, όπως ο διχασμός δεξιάς και αριστεράς, η εξιδανίκευση της αριστεράς και ταύτιση της δεξιάς με τη χούντα, φτάνουν μέχρι τις μέρες μας. Λες και χαφιέδες που συνεργάστηκαν με τη χούντα δε προσχώρησαν στη συνέχεια στην αριστερά, ή δεν υπήρχαν δεξιοί στο πολυτεχνείο... καταφανέστατη αδικία και ισοπέδωση, που ίσως μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να παρατηρηθεί.

Επίσης, το φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα, σε αντίθεση με την πορεία που ακολούθησε σ’ολόκληρο τον πολιτισμένο-δυτικό κόσμο, έμεινε στάσιμο, εκεί στον Μάη του ’68, με πολιτικοποιημένες/κομματικοποιημένες φοιτητικές παρατάξεις, που ακόμα και σήμερα αρθρώνουν ξύλινο-διχαστικό-εμφυλιοπολεμικό λόγο, με αδικαιολόγητα έκτροπα που κατά καιρούς έχουμε στα Ελληνικά πανεπιστήμια και με συνέπεια την υποβάθμιση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας. Βέβαια, σ’αυτό συμβάλει και το νομικό πλαίσιο (ο περίφημος νόμος/πλαίσιο Κακλαμάνη του ’82) για τα πανεπιστήμια, που εκτός από το γεγονός πως εκμαυλίζει του φοιτητές βάζοντας τους να παζαρεύουν, κυριολεκτικα, μαθήματα, πτυχία, συνειδήσεις και εξουσία με τη (βρώμικη) ακαδημαϊκή κοινότητα, έχει μπερδέψει το πανεπιστημιακό άσυλο και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών με την ελεύθερη διακίνηση ουσιών και την παρεξηγημένη πανεπιστημιακή ελευθερία.

Κατά τη μεταπολίτευση, λύθηκε, επιτέλους, μία και καλή το πολιτειακό με την απαλλαγή του τόπου από τη ζημιογόνο βασιλική οικογένεια, και ο Έλληνας, ωρίμασε πολιτικά (σχετικά πάντα γιατί η Ελλάδα παραμένει η χώρα της υπερβολής) και ξεφορτώθηκε ορισμένα «κουσούρια» από την εποχή του Βενιζέλου και του εμφυλίου.

Τελικά τι ήταν το Πολυτεχνείο; Και τι πρέπει να μας διδάξει; Το Πολυτεχνείο ήταν μια μικρή επανάσταση. Θέλω να πιστεύω αυθόρμητη. Ηταν ένα ξέσπασμα μίας καταπιεσμένης νεολαίας και ενός καταπιεσμένου λαού. Το μόνο ίσως αυθεντικό ξέσπασμα και πράξη αντίστασης κατά την 7ετία της δικτατορίας. Ένα ξέσπασμα, όμως, που θα πρέπει να μας ενώνει και όχι να μας χωρίζει, γιατί στο Πολυτεχνείο δε μπήκαν μόνο αριστεροί ή μόνο δεξιοί, μέσα και έξω από αυτό δεν κατέβηκε μόνο το ΠΑΣΟΚ ή το ΚΚΕ, κατέβηκαν πολλοί (όχι όλοι) Έλληνες με δημοκρατική συνείδηση και αντανακλαστικά να διαδηλώσουν για τη Δημοκρατία, χωρίς να υπολογίσουν πιθανές συνέπειες από το καθεστώς. Ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση και συμφέροντα-κανείς τότε δεν έκανε σκέψεις για υπουργιλίκια και εξουσία. Το Πολυτεχνείο ήταν μία ιδέα που πρέπει να μας κρατάει ενωμένους και προσηλωμένους στις αξίες της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας του λόγου και των ατομικών δικαιωμάτων. Το Πολυτεχνείο εξελίχθηκε σε πανηγύρι και τραγωδία και σιγά σιγά σβήνει. Εδώ και χρόνια έχει χάσει το νόημα του, αφού πέσανε να το κατασπαράξουν κόμματα, παρατάξεις, οργανώσεις, αναρχικοί, πρεζάκια, τρομοκράτες...

Από τότε μέχρι σήμερα έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και η Ελληνική Δημοκρατία είναι περισσότερο δυνατή από ποτέ, και κίνδυνος πραξικοπήματος ή ανατροπής του πολιτεύματος δεν υπάρχει. Το Πολυτεχνείο, ίσως, μας θυμίζει ακριβώς πόσο μακρινό είναι το παρελθόν. Δε νομίζω πως υπάρχει περίπτωση να βρει στο μέλλον το χαμένο του νόημα, θα παραμείνει μια ευκαιρία για «κοπάνα από το σχολείο» και ένα πανηγυράκι, έτσι για να πάρουμε μία ανάσα από τη ρουτίνα. Δυστυχώς, εκεί το καταντήσαμε, και μάλλον εκεί θα παραμείνει.

Καληνύχτα σας

υγ: και κάτι ακόμα, αν θέλετε τη γνώμη μου, πορείες στην Αμερικανική πρεσβεία μπορούμε να κάνουμε κάθε μέρα για τον πόλεμο στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Παλαιστίνη ή τον «καλό μας φίλο» κύριο Μπους. Το Πολυτεχνείο ανήκει σ’εμάς και κακώς, κάθε χρόνο, τους το κάνουμε δώρο.

US presidential elections '08

noreply@blogger.com (vetdino) — Tue, 04 Nov 2008 09:14:00 +0000

Here's another post after a long long time...

First, I'd like to thank my friends for their comments (especially Regina - I'm writing this post in English for you Miss!!) and the very productive discussions we've had lately on the American presidential elections... As a non-US citizen of the world, and moreover as a Hellenic national, truth is, I see the US elections from a completely different point of view compared to the American voter, and I do believe this election will affect my life and my country as much... What I actually care about is whether the presidential hopeful will be good for MY COUNTRY (Greece), MY NEIGHBOURHOOD (the Balkans), ΜΥ ΒΑCK YARD (the Middle East). And I can tell you... the previous president has been VERY BAD for my country, DISASTROUS for my neighbourhood and CATASTROPHIC (at least) for my back yard! I also have no doubt that John Mccain, if he gets elected, will follow the same policy (including invading Iran) with W.

On the other hand, it would be, at least to say, naive to believe that the foreign policy of a county like the US would change dramatically under a new president. The USA has a well planned foreign policy looking decades ahead. No matter who wins this election, those plans will not change; the US will continue to demand energy independence of Europe from Russia, will attempt to expand NATO east-wards, will support Israel as a key player and ally in the Middle East and will continue its co-operation with Arab oil-producing countries, while preserving major military bases in Saudi Arabia, Iraq, Afghanistan and so on.

However, if Obama wins, we can HOPE for a more moderate/reasonable foreign policy which will not resolve to war as light-heartedly as under the Bush administration. We may actually see some productive negotiations in the Middle East and some decline in violence. Biden's plan for the federalization of Iraq; effectively splitting it in a Sunni, a Shi'a and a Kurd federal state, in my opinion, is the only viable solution for the country. Of course invading Iran is out of the question, unless something really dramatic occurs...

Regarding Greece, I do HOPE that the pressure of the US over the issue of FYRO"M" will relax under an Obama-Biden administration, and maybe, just maybe, the US will get involved more productively in the Cyprus issue. Both Senators Obama and Biden have supported my country’s historical and cultural rights over the REAL Macedonia and its Hellenic Legacy and know the actual situation between Greece and FYRO"M". Joe Biden has also been involved in the issue of Cyprus and the need for a fair solution which will allow refugees from both sides to go back to their homes, and help both Greek-Cypriot and Turkish-Cypriot live together in peace as they had done before the British decided to "divide and conquer" them.

For the US itself however, the way I see it, as a European who has lived many years abroad and is a more or less objective viewer, I think Obama, if he follows the plan he has proposed, will be very good for the people, and maybe not so good for big corporations. The Americans NEED a healthcare system affordable for all, they NEED a government which will take care of the unprivileged, they NEED someone knowledgably, with a broad cultural background, who has travelled the world and has an open mind towards, yes I’m going say it, SOCIALISM! Of course I completely discard all the smears thrown at Obama by his opponents as being a "Socialist" or a "Marxist", they are total fantasies, shameless lies, aiming at TERRORISING the American people!

Obama, so far, has demonstrated some very rare characteristics. He is a very intelligent individual, who has shown interest for his fellow human, he has shown to be wise and careful as a decision-maker, and an extraordinary orator. Although he has been accused of being inexperienced in foreign policy, he was one of the very few American politicians to predict correctly the outcome of the invasion of Iraq and the catastrophic results it had. He is a charismatic person and one who can INSPIRE! Barack Obama, in my view, and the view of many, is a leader which does not appear often in the national or world scene. This is the impression he has made, and we have to test him to see if, indeed, he has the qualities of a truly significant politician, who will leave a positive legacy to the world.

There’s not much we, outsiders, can do, about the election today, maybe mail our friends overseas (if we have any) to get out there and vote. Most Europeans, after experiencing a devastating second world war are, by definition, more moderate than Americans, and that’s why they/we overwhelmingly support Barak Obama. And another reason we do it, is because after 8 BAD years, we want our old friend and ally back!

So, very clearly, I SUPPORT BARACK OBAMA, and I encourage everybody out there to go and VOTE FOR HIM.

VOTE for CHANGE and HOPE, for the FUTURE of the WORLD, for PEACE and REASON over
war, misery and prejudice! YES YOU CAN

noreply@blogger.com (vetdino) — Sat, 20 Sep 2008 13:20:00 +0000

noreply@blogger.com (vetdino) — Fri, 19 Sep 2008 14:01:00 +0000

Χαμός γίνεται στην Ελλάδα, χαμός κι εδώ με το γράψιμο... χρόνος για αναλύσεις δεν υπάρχει, εν συντομία σαν συνιστώ ένα νέο ενδιαφέρον ιστολόγιο... κλικ

υγ: ρε Καρχιμάκη σταμάτα να μου στέλνεις με mail τις επερωτήσεις σου!!! ΕΛΕΟΣ

noreply@blogger.com (vetdino) — Wed, 13 Aug 2008 07:40:00 +0000

Ο λεβέντης Σαακασβίλι τρέχει και δε φτάνει!!

noreply@blogger.com (vetdino) — Tue, 12 Aug 2008 07:15:00 +0000

Κοίτα ρε ένα "μάγκα" που πήγε να κάνει τσαμπουκά στον Πούτιν... Μόνο γυναικόπαιδα ξέρει να βομβαρδίζει (νύχτα κιόλας) και να δολοφονεί ο "κύριος" Suck-ass-vili...

Το παραπάνω βίντεο μεταδόθηκε live από το CNN και δείχνει τον πανικό του προέδρου της Γεωργίας όταν για κάποιον ακατανόητο λόγο "άκουσε" (;;), είδε (;;) Ρωσικό μαχητικό να πετάει πάνω από την εμπόλεμη ζώνη, όπου σαν Commander and Chief πήγε να επιθεωρήσει και να δώσει κουράγιο (εδώ γελάμε) στους συμπατριώτες του. Με τα καραγκιοζιλίκια του κατάφερε να πανικοβάλει την προσωπική του φρουρά, αλλά και τον απλό κόσμο που είχε συγκεντρωθεί γύρω του... Ο τύπος είναι ο ορισμός του ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΗΓΕΤΗ...

Σε συνέντευξη τύπου που έδωσε λίγο αργότερα (στο κλασικό Χολυγουντιανό σκηνικό που έχει στήσει με σημαίες της Γεωργίας, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ), προσπάθησε να δικαιολογηθεί δηλώνοντας πως Ρωσικό τζετ τον είχε "στοχεύσει" και ετοιμαζόταν να τον "φάει" (άτιμε Πούτιν!!!)... Το Ρωσικό μαχητικό το είδε μόνο ο ίδιος, όπως και τα Ρωσικά στρατεύματα που "κατέλαβαν" την πόλη Γκόρι, όπως ανακοίνωσε χθες το απόγευμα (στα δυτικά ΜΜΕ) το υπουργείο άμυνας της Γεωργίας... Αυτό πάντως πρώτη φορά το βλέπω: χώρα να ανακοινώνει δικές της ανύπαρκτες απώλειες και στρατιωτικές ήττες (!!!), συνήθως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο!

Διαβάστε ακόμα:

To CNN αυτοδιαψεύδεται. Ο Σακασβίλι απλώς ψεύδεται.

Μαζική υποχώρηση των Γεωργιανών... από φήμες περί εισβολής!

Σαακασβίλι: Εγκληματίας “Ειρήνης” και όχι Πολέμου

Ένας... ακράτητος πρόεδρος

The West must share the blame for war in Georgia

Brzezinski's Georgia Puppets Attack Russia

noreply@blogger.com (vetdino) — Mon, 11 Aug 2008 11:26:00 +0000

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο του Webster G. Tarpley για τις σχέσεις του Saakashvili με τον μέρτορα της εξωτερικής πολιτικής του Barack Obama και αντι-Kissinger των Δημοκρατικών Zbigniew Brzezinski...

Brzezinski's Georgia Puppets Attack Russia - WWIII In Sight

Αν και ο συγγραφέας αναφέρεται στο τρίγωνο Obama-Brzezinski-Saakashvili, αυτό δεν ακυρώνει όσα αναφέρω στο προηγούμενο άθρο μου, καθώς, ανεξαρτήτως των προθέσεων του Δημοκρατικού υποψηφίου για το λευκό οίκο, οι Ρεπουμπλικάνοι θα "παίξουν" και το χαρτί του εμπειροπόλεμου-σκληροπυρηνικού McCain και των "κακών" Ρώσων.

Διβάστε ακόμα:

Την επιστολή-παρωδία του Σαακασβίλι στη Wall Street Journal

Περισσότερα σχόλια/νεα για την κρίση στον Καύκασο και όχι μόνο στο Rense.com

"Γιατί τη Νότια Οσετία; Γιατί τώρα;" Άρθρο του Peter Lavelle στο ιστολόγιο του Russia Today

Η κρίση στον Καύκασο βλάπτει σοβαρά... και τον Ομπάμα!!

noreply@blogger.com (vetdino) — Sun, 10 Aug 2008 12:41:00 +0000

Τις τελευταίες μέρες η διεθνής κοινή γνώμη παρακολουθεί συγκλονισμένη την κλιμάκωση των συγκρούσεων μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας στη de facto αυτόνομη Νότια Οσετία και, σύμφωνα με πληροφορίες, στην επίσης αυτόνομη Αμπχαζία. Αφορμή για τον κύκλο βίας αποτέλεσε η απροκάλυπτη εισβολή Γεωργιανών στρατευμάτων στην αποσχισθείσα δημοκρατία του Καυκάσου τα χαράματα της Παρασκευή 8 Αυγούστου με αποτέλεσμα την ισοπέδωση της πρωτεύουσάς της Τσχινβάλι και την οργισμένη αντίδραση του Πούτιν (ο οποίος αν και πρωθυπουργός πλέον, παραμένει ο πραγματικός "Τσάρος" της Ρωσίας). Τις πρώτες 48 ώρες του πολέμου τουλάχιστον 2.000 Οσετοί άμαχοι έχασαν τη ζωή τους και 30.000 συμπολίτες τους (σε ένα σύνολο 70.000 Νότιων Οσετών) κατέφυγαν πρόσφυγες στη Ρωσία. Η Ρωσία κατηγορεί τη Γεωργία για "γενοκτονία", ενώ οι Γεωργιανοί "κλαίγονται" στη διεθνή κοινότητα για την "ασύμμετρη" αντεπίθεση των Ρώσων...

Δε θα μπω σε λεπτομέριες που αφορούν τον σημερινό πόλεμο και την αντίδραση της Ρωσίας, εξάλλου περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Αξίζει όμως να σταθούμε στην πρόσφατη ιστορία της περιοχής, αλλά κυρίως στο πολιτικό παρελθόν και παρόν του προέδρου της Γεωργίας Μικέιλ Σαακασβίλι (Mikheil Saakashvili) και το ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Οι Οσετοί είναι ένας Καυκάσιος λαούς που μιλάει μία Περσική διάλεκτο, Χριστιανοί Ορθόδοξοι και τους τελευταίους αιώνες στενοί φίλοι και σύμμαχοι των Ρώσων. Κατά το 18ο και 19ο αιώνα μάλιστα οι Οσετοί πολέμησαν με τους Κοζάκους του Τσάρου σε μία σειρά Ρωσο-Τουρκικών πολέμων. Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση στασίασαν εναντίων των Μπολσεβίκων και πολέμησαν στο πλευρών των Λευκών Ρώσων για να διωχθούν στη συνέχεια από το Σοβιετικό καθεστώς. Με της ίδρυση της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γεωργία, η Οσετία χωρίστηκε διοικητικά σε Βόρεια και Νότια Οσετία που αποτέλεσαν μέρος της ΣΣΔ της Γεωργίας και της Ρωσίας αντίστοιχα. Το 1990 όταν κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός οι Νότιοι Οσετοί επεδίωξαν την ένωση τους με τους Βόρειους αδελφούς τους και κήρυξαν την Ανεξαρτησίας τους. Ο τότε πρόεδρος της Γεωργίας, εθνικιστής και διάσημος διανοούμενος, Zviad Gamsakhurdia αντέδρασε διατάσοντας τη βίαιη καταστολή της εξέγερσης με αποτέλεσμα τη γενίκευση της σύγκρουσης και στην Αμπχαζία. To 1991 ο Gamsakhurdia ανετράπει από στρατιωτικό πραξικόπημα και αντικαταστάθηκε από τον Eduard Shevardnadze. Το 1992 Ρωσικά στρατεύματα εισέβαλαν στη Νότια Οσετία και την Αμπχαζία και υποχρέωσαν τους αντιμαχόμενους να υπογράψουν εκεχειρία η οποία διατηρήθηκε μέχρι πριν μερικές μέρες. Η κατάσταση στον Νότιο Καύκασο παρέμεινε σχετικά ήρεμη μέχρι το 2003 όταν η ενορχηστρωμένη από τη CIA "επανάσταση" των Ρόδων με επικεφαλή τον Mikheil Saakashvili ανέτρεψε Shevardnadze και η Γεωργία, πλέον υπό την προστασια των Ηνωμένω Πολιτειών ανακαίνισε το θέμα των ημιαυτόνομων περιοχών της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας. Το 2006 οι Νότιοι Οσετοί οργάνωσαν δημοψήφισμα και με ποσοστό 98% ζήτησαν για δεύτερη φορά την πλήρη ανεξαρτητοποίηση τους από τη Γεωργία. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε πως τα τελευταία χρόνια η Ρωσία έχει χορηγήσει Ρωσική υπηκοότητα σχεδόν σε όλους τους κατοίκους της περιοχής.

Από τότε μέχρι σημερα μεσολάβησε, βέβαια, και η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου με την υποστήριξη των ΗΠΑ, που άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου και στον Καύκασο...

Ο σημερινός πρόεδρος της Γεωργίας Mikheil Saakashvili, αποτελεί το πρότυπο του πρώην "αντι-κομμουνιστή" νυν "αντι-ρώσου" επαναστάτη Made in the USA. Γόνος οικογένειας διανοούμενων, υποστηρικτής του πρώτου προέδρου της Γεωργίας Zviad Gamsakhurdia, υπότροφος του υπουργείου εξωτερικών των ΗΠΑ (!!!). Σπούδασε στη Νομική σχολή του Columbia Univerity απ'όπου παρέλαβε τίτλο Master of Laws το 1994 και συνέχισε τις σπουδές του με (μονοετές!!!) διδακτορικό από το πανεπιστήμιο George Washington. Το 1995 τον προσέγγισε ο ίδιος ο πρόεδρος Shevardnadze προκειμένου να επιστρέψει στη Γεωργία και σαν έγκριτος νομικός να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην πατρίδα. Συμμετείχε στις εκλογές του 1995 και το 2000 διορίστηκε από τον Shevardnadze υπουργός δικαιοσύνης. Το 2001 παραιτήθηκε και ξεκίνησε ανένδοτο αγώνα κατά της κυβέρνησης του μέχρι πρόσφατα πολιτικού του συμμάχου και μέντορα. Το 2003 πρωταγωνίστησε στη μία από τις δύο "επαναστάσεις" που οργάνωσε η CIA και οδήγησαν στην ανατροπή φιλορωσικών καθεστώτων στη Γεωργία και την Ουκρανία. "Επαναστάσεις" μάλιστα, που για επικοινωνιακους λόγους βαφτίστηκαν αντίστοιχα "Επανάσταση των Ρόδων" και "Πορτοκαλί Επανάσταση" (sic). Πρόεδρος της Γεωργίας από το 2004, ο Σαακασβίλι έδειξε από την αρχή τις προθέσεις του επιδιώκωντας στενές σχέσεις με τη Δύση (κυρίως τις ΗΠΑ), ενώ υποσχέθηκε και τη δυναμική επίλυση δύο σοβαρών προβλημάτων της εξωτερικής/εσωτερικής πολιτικής της Γεωργίας: των ημιαυτόνομων δημοκρατιών της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας. Σχεδόν αμέσως συμφώνησε στην αποστολή Γεωργιανών στρατιωτικών δυνάμεων στο Ιρακ και, φυσικά, δεν παρέλειψε να επισκευτεί την Ουάσιγκτον προκειμένου να δώσει τα διαπιστευτήριά του στον πρόεδρο Μπους. Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής φρόντισε να εξοπλίσει το στρατό της χώρας του με "δυτικά" όπλα: αγόρασε Αμερικανά ελικόπτερα τύπου Χιούι και Τουρκικά τεθωρακισμένα οχήματα τύπου Οτοκάρ Κόμπρα, και φυσικά "δυτικό" ατομικό εξοπλισμό για τους στρατιώτες του.

Η πρόσφατη κρίση στη Νότια Οσετία ξεκίνησε ήδη από τον 2007 όταν ανταλλαγές πυρών σημειώθηκαν στα σύνορα της αποσχισθείσας Δημοκρατίας με τη Γεωργία. Ρεπορτάζ του Euronews με ημερομηνία 16 Ιουνίου 2007 αναφέρεται στα αισθήματα των Οσετών και τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν με τους γείτονές τους:

Τον Ιούλιο του 2008 οι αρχές της Νότιας Οσετίας κήρυξαν γενική επιστράτευση εξ'αιτίας του βομβαρδισμού Οσετικών θέσεων από το Γεωργιανό πυροβολικό. Η Ρωσία προειδοποίησε πως δε θα ανεχθεί πιθανή εισβολή των Γεωργιανών στρατευμάτων στην περιοχή.

Ο Σαακασβίλι προετοιμαζόταν εδώ και χρόνια γι'αυτό τον πόλεμο, με δεδομένη την υποτελή του στάση απέναντι στις ΗΠΑ και το πολιτικό του παρελθόν, δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ πως η Γεωργιανή εισβολή στη Νότια Οσετία είχε τουλάχιστον τις ευλογίες της Ουάσιγκτον. Αν και δε γνωρίζουμε τα ακριβή ανταλλάγματα που προσέφεραν οι Αμερικανοί στον Σαακασβίλι, μπορούμε να διακρίνουμε συγκεκριμένους λόγους που οι ΗΠΑ, παρά τις φιλειρηνικές δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων, επεδίωξαν αυτό το "μίνι" πόλεμο.

Κατ'αρχήν οι ΗΠΑ ήθελαν να "τεστάρουν" τις διπλωματικές αντοχές της Ρωσίας μπροστά σε μία τόσο απροκάλυπτη πρόκληση. Ο Πουτίν μπορεί στο παρελθόν να έχει απειλήσει τη Γεωργία, αλλά και τη Δύση πως θα αντίδράσει δυναμικά εάν θιγούν τα ζωτικά εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας (αντιπυραυλική ασπίδα, ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ), δεν είχε όμως πραγματοποιήσει καμία από τις απειλές του.

Δεύτερον, η Ρωσία, που τα τελευταία χρόνια επανεξοπλίζεται και ανασυντάσεται οικονομικά και στρατιωτικά με αιχμή του δώρατος το ρόλο της στην παγκόσμια ενεργειακή σκακιέρα, δεν είχε δώσει εξετάσεις σε ότι αφορά την ετοιμότητα και την αποτελεσματικότητα των ενόπλων δυνάμεών της. Ο πόλεμος στην Τσετσενία έγινε από την "παλαιά" Ρωσία. Η πολυδιαφημισμένη Ρωσία του Πούτιν μέχρι προχθές δεν είχε πολεμήσει, δεν είχε δείξει ούτε τη δύναμη της, ούτε τις αδυναμίες της. Ο πολεμος στον Καύκασο αποτελεί μία πρώτης τάξης ευκαιρία για τους Αμερικάνους να δουν το νέο "Κόκκινο Στρατό", την ετοιμότητά του, τις επιχειρησιακές του ικανότητες, την αποτελεσματικότητα των νέων του όπλων...

Μία ακόμα επιδίωξη των Γερακιών της Ουάσιγκτον μέσω της σημερινής κρίσης στον Καύκασο πιστεύω πως είναι η ενίσχυση του Ρεπουμπικανού υποψηφίου προέδρου John McCain έναντι του Δημοκρατικου Barack Obama. Η απειλή της Ρωσικής Αρκούδας, αν και σχεδόν ανύπαρκτη τα τελειταία 18 χρόνια, παραμένει ένα όπλο στη φαρέτρα των πολεμοκάπηλων-κινδυνολόγων Ρεπουμπλικανών. Η ανάδειξη της Ρωσίας σαν μία ακόμα "αληθινή" απειλή εναντίων των συμφερόντων των ΗΠΑ στην Αμερικανική κοινή γνώμη θα ενισχύσει τον "εμπειροπόλεμο" McCain, θα πλήξει το "διαλακτικό" Obama και θα στρέψει μέρος των αναποφάσιστων ψηφοφόρων στο Ρεπουμπλικανό υποψηφίο! Μία Ρωσία που επιτείθετε κατά της "μικρής, φτώχής αλλά ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ" (κατά τους Αμερικάνους) Γεωργίας ξυπνάει στον Αμερικανό ψηφοφόρο ψυχροπολεμικά αντανακλαστικά που παραμένουν ενεργά στο υποσυνείδητό του. Με δεδομένο πως οι Ρεπουμπλικανοί πέτυχαν το 2004 να μεταπείσουν μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων υπέρ του Μπους με την απειλή των, κυριολεκτικά, εξαθλιωμένων Αράβων, δε θα διστάσουν να επαναλάβουν το ίδιο και με τους "κακούς κομμουνιστές"! Μην ξεχνάτε πως για το μέσο Αμερικάνο, οι Ρώσοι, αν και πλέον σκληροί καπιταλιστές, ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ οι "Κομμουνιστές" του ψυχρού πολέμου, και ως τέτοιους θα προσπαθήσει να τους εκμεταλλευτεί ο μηχανισμός προπαγάνδας του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Φοβάμαι πως ανάμεσα στα "θύματα" του πολέμου στη Νότια Οσετία μπορεί να είναι και ο Barack Obama και η ελπίδα του κόσμου για μία πιο λογική Αμερικανική εξωτερική πολιτική.

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΗΡΩΩΝ

noreply@blogger.com (vetdino) — Sat, 02 Aug 2008 16:17:00 +0000

από το Greek Alert (τα video από το YouTube τα επέλεξα εγώ)

Το 12ο ετήσιο μνημόσυνο του Τάσσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού που έπεσαν νεκροί στα θερμά επεισόδια του 1996,με βίαιο και άνανδρο τρόπο, από ξυλοδαρμό και πυρά τούρκων αντίστοιχα θα τελεστεί στις 10 Αυγούστου στον Ιερό Ναό Αγ. Δημητρίου στο Παραλίμνι στις 8:00 π.μ. Του μνημοσύνου θα ακολουθήσει πορεία από την Εκκλησία ως το κοιμητήριο και κατάθεση στεφάνων στους τάφους των Εθνικών μας Ηρώων.

Who is the real criminal?

noreply@blogger.com (vetdino) — Fri, 25 Jul 2008 15:09:00 +0000

Let's put it this way: during the Yugoslav wars the Serbs commited atrocities and whoever is responsible for such acts should pay. But what about atrocities commited against the Serbs? In Bosnia, Croatia and Kosovo... Were those war criminals taken to court? Not to mention that most of what we saw on TV was staged and politically driven!

Ουαί τοις ηττημένοις

noreply@blogger.com (vetdino) — Tue, 22 Jul 2008 10:15:00 +0000

Μια μικρή-μεγάλη είδηση που μάλλον θα έχετε ήδη πληροφορηθεί: οι Αμερικανοτσολιάδες του Βελιγραδίου, προφανώς για να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους στην Ουάσιγκτον για τους ανηλεείς βομβαρδισμούς του 1995 και 1999, την παράνομη κατοχή μέρους της πατρίδας τους, τη αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου και τα άλλα καλά που τους έκαναν προχώρησαν στη σύλληψη του προέδρου της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης Radovan Karadžić για να τον παραδόσουν στο αντικειμενικό (βεβαίως βεβαίως) Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τα εγκλήματα πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη...

Μιλάμε πάντα για το ίδιο δικαστήριο που βρήκε αθώους τους ηγέτες του UCK, και ακόμα ψάχνει για μερικές εκατοντάδες Σέρβους που απήχθησαν από Αλβανούς εγκληματίες του υποκόσμου (στελέχη του UCK ασφαλώς) και στη συνέχεια δολοφονήθηκαν για να καταλήξουν τα όργανά τους στην "αγορά"... Πως είπατε;; Δεν το λέω εγώ η κυρία εισαγγελεύς Κάρλα Ντελ Πόντε το είπε...

Και που να φανταστεί κανείς πως μέχρι το 1995 οι Σέρβοι ήταν οι απόλυτοι κυρίαρχοι της πρώην Γιουγκοσλαβίας, πολεμούσαν ταυτόχρονα σε πολλαπλά μέτωπα και παρά το διεθνή αποκλεισμό είχαν πετύχει τη δημιουργία της Μεγάλης Σερβίας! Βέβαια οι Αμερικάνοι δε θα μπορούσαν ποτέ να δεχθούν ένα ισχυρό δορυφόρο της Ρωσίας στα Βαλκάνια. Ασχέτως των εγκλημάτων πολέμου που πράγματι διέπραξαν τόσο οι Σέρβοι, όσο και οι άλλοι αντιμαχόμενοι της πρώην Γιουγκοσλαβίας, η τύχη ενός λαού κρίθηκε από τις διαθέσεις των Αμερικανών που, εκμεταλλεύόμενοι και την πλήρη ανυπαρξία της Ρωσίας του Γέλτσιν, επέλεξαν ποιός εγληματίας πολέμου τους συνέφερε περισσότερο, ποιά παιδάκια είναι περισσότερο παιδάκια από τα άλλα και ποιός "φασίστας" ήταν περισσότερο "φασίστας"...

Ασχέτως τι λένε οι Σωμερήτες, οι Ιοί και οι διάφοροι νεοταξίτες στην Ελλάδα και τον κόσμο, ο Radovan Karadžić δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να υπερασπιστεί την πατρίδα του και να κηρύξει την ανεξαρτησία των Σερβικών περιοχών της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης... Ακριβώς δηλαδή ότι έκαναν οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου μερικά χρόνια αργότερα, με τη διαφορά πως οι Σέρβοι είχαν την στρατιωτική δύναμη να την επιβάλλουν (βλέπετε η "αυτοδιάθεση" είναι μία πάρα πολύ ρευστή έννοια για μερικούς). Ήρωας για τους Σέρβους, φίλος για τους Έλληνες, αξιοσέβαστος πολιτικός συνομιλητής για τον υπόλοιπο κόσμο πριν μερικά χρόνια, σήμερα χαρατηρίζεται "εγκληματίας πολέμου", πριν ακόμα δικαστεί...

Ουαί τοις ηττημένοις λοιπόν... Ουαί τοις ηττημένοις!!

Σχόλιο για τη σύλληψη του Karadžić και τα "κατορθώματα" του αντικειμενικού (εδώ γελάμε) Διεθνούς Ποινικού Δικαστήριο για τα εγκλήματα πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία από το Δεξί Εξτρέμ: κλικ εδώ