Ποιά είναι η Ευρωπαϊκή ταυτότητα; Υπάρχει μία Ευρωπαϊκή ταυτότητα ή περισσότερες; Ποιά Ευρώπη θέλουμε; Πολιτική ή οικονομική ένωση;
Δύο εξαιρετικά κλιπάκια από την εκπομπή "Ανιχνεύσεις" του Παντελή Σαββίδη με καλεσμένο το Γιώργο Κοντογιώργη.
Thursday, June 04, 2009
Wednesday, June 03, 2009
Thursday, May 28, 2009
Ψήφο αντίστασης στην ισοπέδωση
Tου Χρηστου Γιανναρα
Η ελληνική κοινωνία εμφανίζει μια σχιζοειδή ποιοτική ανομοιότητα των μελών της. Δεν πρόκειται για έκπληξη, δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση: Κάθε κοινωνία ανθρώπων έχει μια μερίδα καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη ατόμων, και ταυτόχρονα τη μερίδα των μειονεκτικών σε ποιοτικά προσόντα και καλλιέργεια, μιαν υπανάπτυκτη μερίδα.
Παντού και πάντοτε η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου εξαρτάται από την ποσοτική ισορροπία των δύο πληθυσμικών ομάδων και (κυρίως) από τα ποσοστά μετοχής τους στη διαχείριση των κοινών. Παντού και πάντοτε οι θεσμοποιημένες λειτουργίες διάκρισης ποιοτήτων και αξιοκρατικής ιεράρχησης ευθυνών είναι αυτονόητες, γιατί επιβάλλονται από την ανάγκη. Η ζωή όλων λειτουργεί ευχερέστερα, όταν σε οποιοδήποτε κοινωνικό λειτούργημα κρίνεται θεσμικά, καταξιώνεται και έχει προβάδισμα ο ευφυής και όχι ο βραδύνους, ο εργατικός και όχι ο ράθυμος, ο ανιδιοτελής και όχι ο παραδόπιστος.
Εξαρτάται η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου και από τη δυναμική των θεσμών που αποβλέπουν στη συνεχή μείωση της υπανάπτυκτης και μειονεκτικής μερίδας του πληθυσμού, στον συνεχή περιορισμό των επιρροών της στη δημόσια ζωή. Εχει καίρια σημασία για την κοινωνική ομαλότητα η δυναμική του εκπαιδευτικού συστήματος, η δυναμική του θεσμοποιημένου κοινωνικού ελέγχου των ΜΜΕ, η αξιοκρατία στη διοίκηση.
Στην Ελλάδα, πριν από είκοσι οχτώ χρόνια, το ΠΑΣΟΚ ανέτρεψε ευχερέστατα και τις τρεις αυτές προϋποθέσεις κοινωνικής ομαλότητας – και μάλιστα με την καύχηση ότι έτσι επέφερε ποθούμενο «κοινωνικό μετασχηματισμό»: Με τη λογική των εμπορευματοποιημένων μεθόδων πλύσης εγκεφάλου των μαζών, οι κάπηλοι του σοσιαλισμού κολάκεψαν την υπανάπτυκτη σε απαιτήσεις ποιότητας κοινωνική μερίδα, της παραχώρησαν εξωφρενικές προνομίες που εξυπηρετούσαν (τελικά και μεθοδικά) την επιβολή στυγνού κομματικού κράτους. Εξουδετέρωσαν και ευτέλισαν τους θεσμούς ανάσχεσης της υπανάπτυξης: το σχολειό, το πανεπιστήμιο, την πληροφόρηση και ψυχαγωγία, κάθε λειτουργία πειθαρχικού ελέγχου και αξιολόγησης ποιοτήτων σε οποιαδήποτε πτυχή του δημόσιου βίου.
Σε αυτή τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, το αντίπαλο «κόμμα εξουσίας», η Νέα Δημοκρατία, είδε μόνο μια συνταγή εκλογικής επιτυχίας και προσπάθησε να τη μιμηθεί ατυχέστατα. Το αποτέλεσμα της μίμησης ήταν η «παρένθεση» Μητσοτάκη, που ξανάφερε στην εξουσία τον πολιτικά τελειωμένο το 1989 Ανδρέα. Και η τρέχουσα, ακόμα σήμερα, «παρένθεση» Καραμανλή του νεότερου, που επίσης κατόρθωσε να κάνει πολιτικά υπαρκτό τον θλιβερά ανύπαρκτο επίγονο Παπανδρέου.
Οι επιπτώσεις αυτής της δικομματικής εξαχρείωσης είναι δραματικές, η χώρα έχει φτάσει κυριολεκτικά στο χείλος εφιαλτικών ενδεχομένων. Αλλά τη διαχείριση της ευθύνης για τα κοινά και για το μέλλον μας την έχει πια η κοινωνική μερίδα που μειονεκτεί σε ποιότητα και καλλιέργεια, η υπανάπτυκτη μερίδα. Η οποία και έχει χάσει κάθε σεμνότητα ρεαλιστικής μετριοφροσύνης, κάθε επίγνωση ανεπάρκειας, κάθε συνείδηση ότι χρειάζεται (λειτουργικά, χρηστικά) τους ικανούς, τους αποτελεσματικούς, τους ανιδιοτελείς, τους υπέρτερους σε καλλιέργεια. Σπιθαμιαία αναστήματα, καιροσκόποι ανατριχιαστικής ανικανότητας νομίζουν ότι θα μπορέσουν να αναχαιτίσουν την τρομακτική κατρακύλα της χώρας: Τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητα, την ανεξέλεγκτη βία και τον συνδικαλισμένο τραμπουκισμό, την υπαλληλοποίηση και τον κομματισμό στην άμυνα.
Η μερίδα των καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη πολιτών, ήταν πάντοτε μειοψηφία. Αλλά λειτουργούσαν θεσμοί αξιολόγησης, έστω ανάπηροι, που έσωζαν τον ηγετικό ρόλο αυτής της μερίδας. Παρ’ όλο τον μεταπρατισμό, την καθυστέρηση και τις περιπέτειες που συνόδευαν από γεννησιμιού του το ελλαδικό κρατίδιο, ήταν αδιανόητο να δημηγορεί ένας πολιτικός με σολοικισμούς και δίχως αξιοπρεπή ενδυμασία, αυτονόητο να απολύεται δημοσιογράφος ή «διορθωτής» σε εφημερίδα αν του ξέφευγε σοβαρό λάθος, ορθογραφικό ή συντακτικό. Υπήρχε κοινή συνείδηση ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει η ζωή, οι ανθρώπινες σχέσεις, το κράτος, να κατορθωθεί παραγωγικότητα, πλούτος, ευπρέπεια τρόπων συμπεριφοράς, δίχως προβάδισμα ευθύνης των πεπαιδευμένων, των καλλιεργημένων.
Στα τελευταία τριάντα χρόνια, τα δύο «κόμματα εξουσίας» ευνούχισαν την κοινή γνώμη κολακεύοντας τις άκριτες, ενστικτώδεις προτιμήσεις της, στοχεύοντας αποκλειστικά και μόνο στον εντυπωσιασμό της, στην ανάγκη της για «αναγνωρισιμότητα» των μπροστάρηδων. Επικεφαλής ευρωψηφοδελτίων τοποθετήθηκαν λαϊκές τραγουδίστριες, σε υπουργικούς θώκους αναβιβάστηκαν δημοσιογραφικές μετριότητες, προπονητές αθλητικών ομάδων, ηθοποιοί πρωταγωνιστές σε σίριαλ και συντονιστές τηλεοπτικών συζητήσεων. Ακόμα και καλαθοσφαιριστές έγιναν δήμαρχοι, εκφωνητές ραδιοφωνικών μεταδόσεων του ποδοσφαίρου στάλθηκαν στο Ευρωκοινοβούλιο να εκπροσωπήσουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια πολιτισμού των Ελλήνων.
Οποιος μιλάει για ανάγκη, χρηστική, ρεαλιστική ανάγκη, να έχει προβάδισμα η ανθρώπινη ποιότητα, προπηλακίζεται σαν «ρατσιστής». Η λοιμική του λαϊκισμού έχει αποσαθρώσει την ελληνική κοινωνία, έχει ακυρώσει κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Το μικρόβιο έχει μεταδοθεί και στη διασπορά, το εκτόπλασμα του ΠΑΣΟΚ που λέγεται ΣΑΕ έχει μπολιάσει πλήθος σεμνών άλλοτε βιοπαλαιστών της αποδημίας με επιθετική «παντογνωσία», αξιώσεις αυθεντίας στην ελληνική Ιστορία και πολιτική. Με χαμένη τη σεμνότητα της αυτογνωσίας, οι συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων, στην Ελλάδα ή στη διασπορά, γίνονται όλο και πιο αποκαλυπτικές ανήκεστης υπανάπτυξης, βαλκανικής επαρχιωτίλας.
Η περίπτωση της Ελλάδας είναι από τις πιο ευδιάκριτες αφορμές δυσφορίας ευρωπαϊκών δυνάμεων που βλέπουν τον ρόλο τους στο διεθνές πεδίο να παγιδεύεται στην ελεήμονα στήριξη καλομαθημένων ράθυμων συν–εταίρων. Τα συμφέροντα της Γερμανίας, λ.χ., σαφώς θα απαιτούσαν την αποχώρησή της από την ασήμαντη πολιτικά στις διεθνείς σχέσεις Ε.Ε. και τη σύμπραξή της με τη Ρωσία για συνασπισμό αποφασιστικής στην παγκόσμια σκακιέρα ισχύος. Που σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεθούμε χωρίς επαναπαυτική ομπρέλα προστασίας, μόνοι, με τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό μας, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητά μας.
Και η κωμικά αφασική εξωτερική μας πολιτική να πρέπει να ανταγωνιστεί τη σοβαρότητα και ιδιοφυΐα της αυτοκρατορικής πολιτικής ενός Αχμέτ Νταβούτογλου.
Copyright: kathimerini.gr
Η ελληνική κοινωνία εμφανίζει μια σχιζοειδή ποιοτική ανομοιότητα των μελών της. Δεν πρόκειται για έκπληξη, δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση: Κάθε κοινωνία ανθρώπων έχει μια μερίδα καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη ατόμων, και ταυτόχρονα τη μερίδα των μειονεκτικών σε ποιοτικά προσόντα και καλλιέργεια, μιαν υπανάπτυκτη μερίδα.
Παντού και πάντοτε η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου εξαρτάται από την ποσοτική ισορροπία των δύο πληθυσμικών ομάδων και (κυρίως) από τα ποσοστά μετοχής τους στη διαχείριση των κοινών. Παντού και πάντοτε οι θεσμοποιημένες λειτουργίες διάκρισης ποιοτήτων και αξιοκρατικής ιεράρχησης ευθυνών είναι αυτονόητες, γιατί επιβάλλονται από την ανάγκη. Η ζωή όλων λειτουργεί ευχερέστερα, όταν σε οποιοδήποτε κοινωνικό λειτούργημα κρίνεται θεσμικά, καταξιώνεται και έχει προβάδισμα ο ευφυής και όχι ο βραδύνους, ο εργατικός και όχι ο ράθυμος, ο ανιδιοτελής και όχι ο παραδόπιστος.
Εξαρτάται η ομαλή λειτουργία του συλλογικού βίου και από τη δυναμική των θεσμών που αποβλέπουν στη συνεχή μείωση της υπανάπτυκτης και μειονεκτικής μερίδας του πληθυσμού, στον συνεχή περιορισμό των επιρροών της στη δημόσια ζωή. Εχει καίρια σημασία για την κοινωνική ομαλότητα η δυναμική του εκπαιδευτικού συστήματος, η δυναμική του θεσμοποιημένου κοινωνικού ελέγχου των ΜΜΕ, η αξιοκρατία στη διοίκηση.
Στην Ελλάδα, πριν από είκοσι οχτώ χρόνια, το ΠΑΣΟΚ ανέτρεψε ευχερέστατα και τις τρεις αυτές προϋποθέσεις κοινωνικής ομαλότητας – και μάλιστα με την καύχηση ότι έτσι επέφερε ποθούμενο «κοινωνικό μετασχηματισμό»: Με τη λογική των εμπορευματοποιημένων μεθόδων πλύσης εγκεφάλου των μαζών, οι κάπηλοι του σοσιαλισμού κολάκεψαν την υπανάπτυκτη σε απαιτήσεις ποιότητας κοινωνική μερίδα, της παραχώρησαν εξωφρενικές προνομίες που εξυπηρετούσαν (τελικά και μεθοδικά) την επιβολή στυγνού κομματικού κράτους. Εξουδετέρωσαν και ευτέλισαν τους θεσμούς ανάσχεσης της υπανάπτυξης: το σχολειό, το πανεπιστήμιο, την πληροφόρηση και ψυχαγωγία, κάθε λειτουργία πειθαρχικού ελέγχου και αξιολόγησης ποιοτήτων σε οποιαδήποτε πτυχή του δημόσιου βίου.
Σε αυτή τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, το αντίπαλο «κόμμα εξουσίας», η Νέα Δημοκρατία, είδε μόνο μια συνταγή εκλογικής επιτυχίας και προσπάθησε να τη μιμηθεί ατυχέστατα. Το αποτέλεσμα της μίμησης ήταν η «παρένθεση» Μητσοτάκη, που ξανάφερε στην εξουσία τον πολιτικά τελειωμένο το 1989 Ανδρέα. Και η τρέχουσα, ακόμα σήμερα, «παρένθεση» Καραμανλή του νεότερου, που επίσης κατόρθωσε να κάνει πολιτικά υπαρκτό τον θλιβερά ανύπαρκτο επίγονο Παπανδρέου.
Οι επιπτώσεις αυτής της δικομματικής εξαχρείωσης είναι δραματικές, η χώρα έχει φτάσει κυριολεκτικά στο χείλος εφιαλτικών ενδεχομένων. Αλλά τη διαχείριση της ευθύνης για τα κοινά και για το μέλλον μας την έχει πια η κοινωνική μερίδα που μειονεκτεί σε ποιότητα και καλλιέργεια, η υπανάπτυκτη μερίδα. Η οποία και έχει χάσει κάθε σεμνότητα ρεαλιστικής μετριοφροσύνης, κάθε επίγνωση ανεπάρκειας, κάθε συνείδηση ότι χρειάζεται (λειτουργικά, χρηστικά) τους ικανούς, τους αποτελεσματικούς, τους ανιδιοτελείς, τους υπέρτερους σε καλλιέργεια. Σπιθαμιαία αναστήματα, καιροσκόποι ανατριχιαστικής ανικανότητας νομίζουν ότι θα μπορέσουν να αναχαιτίσουν την τρομακτική κατρακύλα της χώρας: Τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητα, την ανεξέλεγκτη βία και τον συνδικαλισμένο τραμπουκισμό, την υπαλληλοποίηση και τον κομματισμό στην άμυνα.
Η μερίδα των καλλιεργημένων, συνετών, ασκημένων στην κριτική σκέψη πολιτών, ήταν πάντοτε μειοψηφία. Αλλά λειτουργούσαν θεσμοί αξιολόγησης, έστω ανάπηροι, που έσωζαν τον ηγετικό ρόλο αυτής της μερίδας. Παρ’ όλο τον μεταπρατισμό, την καθυστέρηση και τις περιπέτειες που συνόδευαν από γεννησιμιού του το ελλαδικό κρατίδιο, ήταν αδιανόητο να δημηγορεί ένας πολιτικός με σολοικισμούς και δίχως αξιοπρεπή ενδυμασία, αυτονόητο να απολύεται δημοσιογράφος ή «διορθωτής» σε εφημερίδα αν του ξέφευγε σοβαρό λάθος, ορθογραφικό ή συντακτικό. Υπήρχε κοινή συνείδηση ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει η ζωή, οι ανθρώπινες σχέσεις, το κράτος, να κατορθωθεί παραγωγικότητα, πλούτος, ευπρέπεια τρόπων συμπεριφοράς, δίχως προβάδισμα ευθύνης των πεπαιδευμένων, των καλλιεργημένων.
Στα τελευταία τριάντα χρόνια, τα δύο «κόμματα εξουσίας» ευνούχισαν την κοινή γνώμη κολακεύοντας τις άκριτες, ενστικτώδεις προτιμήσεις της, στοχεύοντας αποκλειστικά και μόνο στον εντυπωσιασμό της, στην ανάγκη της για «αναγνωρισιμότητα» των μπροστάρηδων. Επικεφαλής ευρωψηφοδελτίων τοποθετήθηκαν λαϊκές τραγουδίστριες, σε υπουργικούς θώκους αναβιβάστηκαν δημοσιογραφικές μετριότητες, προπονητές αθλητικών ομάδων, ηθοποιοί πρωταγωνιστές σε σίριαλ και συντονιστές τηλεοπτικών συζητήσεων. Ακόμα και καλαθοσφαιριστές έγιναν δήμαρχοι, εκφωνητές ραδιοφωνικών μεταδόσεων του ποδοσφαίρου στάλθηκαν στο Ευρωκοινοβούλιο να εκπροσωπήσουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια πολιτισμού των Ελλήνων.
Οποιος μιλάει για ανάγκη, χρηστική, ρεαλιστική ανάγκη, να έχει προβάδισμα η ανθρώπινη ποιότητα, προπηλακίζεται σαν «ρατσιστής». Η λοιμική του λαϊκισμού έχει αποσαθρώσει την ελληνική κοινωνία, έχει ακυρώσει κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Το μικρόβιο έχει μεταδοθεί και στη διασπορά, το εκτόπλασμα του ΠΑΣΟΚ που λέγεται ΣΑΕ έχει μπολιάσει πλήθος σεμνών άλλοτε βιοπαλαιστών της αποδημίας με επιθετική «παντογνωσία», αξιώσεις αυθεντίας στην ελληνική Ιστορία και πολιτική. Με χαμένη τη σεμνότητα της αυτογνωσίας, οι συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων, στην Ελλάδα ή στη διασπορά, γίνονται όλο και πιο αποκαλυπτικές ανήκεστης υπανάπτυξης, βαλκανικής επαρχιωτίλας.
Η περίπτωση της Ελλάδας είναι από τις πιο ευδιάκριτες αφορμές δυσφορίας ευρωπαϊκών δυνάμεων που βλέπουν τον ρόλο τους στο διεθνές πεδίο να παγιδεύεται στην ελεήμονα στήριξη καλομαθημένων ράθυμων συν–εταίρων. Τα συμφέροντα της Γερμανίας, λ.χ., σαφώς θα απαιτούσαν την αποχώρησή της από την ασήμαντη πολιτικά στις διεθνείς σχέσεις Ε.Ε. και τη σύμπραξή της με τη Ρωσία για συνασπισμό αποφασιστικής στην παγκόσμια σκακιέρα ισχύος. Που σημαίνει ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεθούμε χωρίς επαναπαυτική ομπρέλα προστασίας, μόνοι, με τον εγκληματικής αφροσύνης υπερδανεισμό μας, τη συρρικνωμένη στο έπακρο παραγωγικότητά μας.
Και η κωμικά αφασική εξωτερική μας πολιτική να πρέπει να ανταγωνιστεί τη σοβαρότητα και ιδιοφυΐα της αυτοκρατορικής πολιτικής ενός Αχμέτ Νταβούτογλου.
Copyright: kathimerini.gr
Thursday, April 30, 2009
Monday, April 27, 2009
Γρίπη των χοίρων (ή καλύτερα "γρίπη του χοίρου")
Μιάς και θέμα του διδακτορικού μου είναι η γρίπη του χοίρου στην Ευρώπη και ο εμβολιασμός των χοίρων κατά ιώς γρίπης, σας οφείλω ένα επιστημονικό ποστ για το θέμα. Αν δείτε την ίδια ανακοίνωση αύριο σε εφημερίδες ή site μη σας κάνει εντύπωση, σαν μέλος του Πανελληνίου Κτηνιατρικού Συλλόγου (ΠΚΣ) έγραψα το κείμενο για το σύλλογο και το έστειλα πριν μερικές ώρες... (Περισσότερα νέα τις επόμενες μέρες)
Τις τελευταίες μέρες ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθεί με αγωνία την εξάπλωση κρουσμάτων της γρίπης των χοίρων, τύπου Η1Ν1, στο Μεξικό και τις ΗΠΑ. Ειδικοί επιστήμονες μελετούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον ιό, προσπαθούν να τον αποκωδικοποιήσουν και να καταλήξουν σε ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με τον πραγματικό κίνδυνο πρόκλησης μίας νέας πανδημίας γρίπης στον άνθρωπο (1).
Από τα μέχρι στιγμής δεδομένα μπορούμε με σιγουριά να πούμε πως πρόκειται για έναν «μοναδικό» ιό γρίπης των χοίρων, που συνδυάζει γονίδια από στελέχη της γρίπης των χοίρων (Αμερικανικής και Ευρασιατικής προέλευσης), αλλά και από ιούς γρίπης των πτηνών και του ανθρώπου (2). Πιστεύται πως ο ιός «γεννήθηκε» ύστερα από ανασυνδυασμό (ανταλλαγή γονιδίων - reassortment) των παραπάνω στελεχών της γρίπης σε χοίρους. Εξάλλου, ο χοίρος θεωρείται ως το «αναμιγνείον δοχείο» (mixing vessel) όπου ιοί του ανθρώπου και των πτηνών μπορούν να ανασυνδυαστουν με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός νέου ιού παθογόνου για τον άνθρωπο (3).
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (World Health Organization - WHO) και το Αμερικανικό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων (Center for Disease Control and Prevention - CDC), το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα της νόσου σε άνθρωπο ανιχνεύτηκε στην πολιτεία της Καλιφόρνια στις 13 Απριλίου και ανακοινώθηκε από το CDC 21 του μήνα (4). Μετά την ανακοίνωση των Αμερικανικών αρχών, τα εργαστήρια του υπουργείου Υγείας του Μεξικού διερεύνησαν μία σειρά «παράξενων» θανάτων ανθρώπων που παρουσίασαν συμπτώματα γρίπης (ήδη από τις 18 Μαρτίου) και επιβεβαίωσαν πως πρόκειται για τον ίδιο παθογόνο παράγοντα. Μέχρι αυτή τη στιγμή (Δευτέρα 27/04/2009) τουλάχιστον 18 θάνατοι στο Μεξικό έχουν αποδοθεί στον ιό της γρίπης των χοίρων (ο ιός έχει ταυτοποιηθεί ως αιτία θανάτου ύστερα από εργαστηριακές εξετάσεις), ενώ άλλοι 85 θάνατοι βρίσκονται υπό διερεύνηση. Συνολικά υπολογίζεται πως τα κρούσματα της γρίπης των χοίρων σε ανθρώπους στο Μεξικό έχουν ξεπεράσει τα 1.600 (5). Στις ΗΠΑ περίπου 20 άνθρωποι έχουν νοσήσει, ενώ ύποπτα κρούσματα έχουν αναφερθεί στη Νέα Ζηλανδία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ισπανία και το Ισραήλ. Μάλιστα μόλις σήμερα το πρωί επιβεβαιώθηκε η γρίπη των χοίρων σε έναν ασθενή στην Ισπανία. Σε όλες τις περιπτώσεις πρόκειται για άτομα που ταξίδεψαν πρόσφατα στο Μεξικό.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η σχεδόν πλήρης έλλειψη ενημέρωσης για την κατάσταση που της νόσου στους χοίρους. Εάν ο χοίρος πράγματι έπαιξε το ρόλο του «αναμιγνείοντος δοχείου», δε γνωρίζουμε ποιά είναι η επιδημιολογική εικόνα του ιού στους χοίρους, αν και πόσο εκτεταμένη είναι η μετάδοση του σε χοιροστάσια.
Στην Ευρώπη υπάρχει ένα οργανωμένο δίκτυο για την παρακολούθησης της γρίπης στους χοίρους (6), ενώ δεν έχει ποτέ απομονωθεί από χοίρο το στέλεχος της γρίπης του Μεξικό (7,8). Το Ευρωπαϊκό στέλεχος Η1Ν1 της γρίπης των χοίρων μεταδόθηκε στους χοίρους από άγρια πτηνά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (9), προκαλλεί συχνά αναπνευστική νόσο σε χοίρους και ουδέποτε αποτέλεσε πρόβλημα για τη δημόσια υγεία. Μεμονωμένα κρούσματα γρίπης των χοίρων που έχουν καταγραφεί σε ανθρώπους συνδέονται με άμεση επαφή με χοίρους. Με εξαίρεση το περιστατικό του Fort Dix το 1976 στις ΗΠΑ (10) δεν έχει καταγραφεί στο παρελθόν μετάδοση ιού της γρίπης των χοίρων από άνθρωπο σε άνθρωπο (11,12).
Οφείλουμε να τονίσουμε πως ο ιός των χοίρων του Μεξικό, όχι μόνο δεν υπάρχει στα Ευρωπαϊκά χοιρινά, αλλά και ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ στον άνθρωπο με την κατανάλωση χοιρινού κρέατος! Η γρίπη στα θηλαστικά αφορά σχεδόν αποκλειστηκά το αναπνευστικό σύστημα και μεταδίδεται αερογενώς (airborne disease). Μάλιστα η θερμική επεξεργασία του χοιρινού κρέατος εκμηδενίζει την ήδη ελάχιστη πιθανότητα να φτάσει στο πιάτο του καταναλωτή ιός της γρίπης.
Οι εξελίξεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μας ανησυχούν όλους. Όμως, ο πανικός και η υπερπροβολή του θέματος, κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στην ψύχραιμη αντιμετώπιση του προβλήματος. Αυτή τη στιγμή, η σωστή και ακριβής ενημέρωση αποτελεί τον καλύτερό μας σύμμαχο. Οι αρμόδιες αρχές των υπουργείων Υγείας και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων συνεργάζονται στενά και λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα για την πρόληψη εισόδου του ιού στην Ελλάδα και την προστασία του καταναλωτή.
Για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος των κτηνιάτρων στην προστασία της δημόσιας υγείας. Ο έλεγχος μίας ζωονόσου στα ζώα, δηλαδή στην πρωτογενή πηγή της, αποτελεί το κλειδί για την αποφυγή μετάδοσής της στον ανθρώπο.
Βιβλιογραφία
(1) http://www.who.int/csr/don/2009_04_24/en/index.html
(2) http://www.who.int/csr/disease/swineflu/Gene_sequences_20090425.pdf
(3) Κυριάκης Κ.Σ. και Van Reeth K. (2005) Η γρίπη των πτηνών: ο ρόλος του χοίρου και οι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία. Περιοδικό Ελληνικής Κτηνιατρικής Εταιρίας, 56:339-349.
(4) http://www.cdc.gov/mmwr/preview/mmwrhtml/mm58d0421a1.htm
(5) http://edition.cnn.com/2009/HEALTH/04/27/swine.flu/index.html
(6) http://www.esnip.ugent.be/
(7) Kyriakis C.S. et al. (2008) Virological surveillance for swine influenza in Europe. Proceedings of the 20th International Pig Veterinary Society Congress, Durban, South Africa, June 22-26 2008, p:30. Poster available online: http://www.esnip.ugent.be/page4/files/page4_3.pdf
(8) http://www.esnip.ugent.be/page13/files/page13_5.pdf
(9) Pensaert M. et al. (1981) Evidence for the natural transmission of influenza A virus from wild ducks to swine and its potential importance for man. Bulletin of World Health Organization, 59:75-78.
(10) Top F.H. and Russell P.K. (1977) Swine influenza at Fort Dix, N.J. IV. Summary and speculation. Journal of Infectious Diseases, 136:376-380.
(11) Myers K.P. et al. (2007) Cases of swine influenza in humans: a review of the literature. Clinical Infectious Diseases, 44:1084-1088.
(12) Van Reeth K. and Nicoll A. (2009) A human case of swine influenza virus infection in Europe - implications for human health and research. Eurosurveillance, 14:19124. Available online: http://www.eurosurveillance.org/ViewArticle.aspx?ArticleId=19124
Από τα μέχρι στιγμής δεδομένα μπορούμε με σιγουριά να πούμε πως πρόκειται για έναν «μοναδικό» ιό γρίπης των χοίρων, που συνδυάζει γονίδια από στελέχη της γρίπης των χοίρων (Αμερικανικής και Ευρασιατικής προέλευσης), αλλά και από ιούς γρίπης των πτηνών και του ανθρώπου (2). Πιστεύται πως ο ιός «γεννήθηκε» ύστερα από ανασυνδυασμό (ανταλλαγή γονιδίων - reassortment) των παραπάνω στελεχών της γρίπης σε χοίρους. Εξάλλου, ο χοίρος θεωρείται ως το «αναμιγνείον δοχείο» (mixing vessel) όπου ιοί του ανθρώπου και των πτηνών μπορούν να ανασυνδυαστουν με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός νέου ιού παθογόνου για τον άνθρωπο (3).
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (World Health Organization - WHO) και το Αμερικανικό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων (Center for Disease Control and Prevention - CDC), το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα της νόσου σε άνθρωπο ανιχνεύτηκε στην πολιτεία της Καλιφόρνια στις 13 Απριλίου και ανακοινώθηκε από το CDC 21 του μήνα (4). Μετά την ανακοίνωση των Αμερικανικών αρχών, τα εργαστήρια του υπουργείου Υγείας του Μεξικού διερεύνησαν μία σειρά «παράξενων» θανάτων ανθρώπων που παρουσίασαν συμπτώματα γρίπης (ήδη από τις 18 Μαρτίου) και επιβεβαίωσαν πως πρόκειται για τον ίδιο παθογόνο παράγοντα. Μέχρι αυτή τη στιγμή (Δευτέρα 27/04/2009) τουλάχιστον 18 θάνατοι στο Μεξικό έχουν αποδοθεί στον ιό της γρίπης των χοίρων (ο ιός έχει ταυτοποιηθεί ως αιτία θανάτου ύστερα από εργαστηριακές εξετάσεις), ενώ άλλοι 85 θάνατοι βρίσκονται υπό διερεύνηση. Συνολικά υπολογίζεται πως τα κρούσματα της γρίπης των χοίρων σε ανθρώπους στο Μεξικό έχουν ξεπεράσει τα 1.600 (5). Στις ΗΠΑ περίπου 20 άνθρωποι έχουν νοσήσει, ενώ ύποπτα κρούσματα έχουν αναφερθεί στη Νέα Ζηλανδία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ισπανία και το Ισραήλ. Μάλιστα μόλις σήμερα το πρωί επιβεβαιώθηκε η γρίπη των χοίρων σε έναν ασθενή στην Ισπανία. Σε όλες τις περιπτώσεις πρόκειται για άτομα που ταξίδεψαν πρόσφατα στο Μεξικό.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η σχεδόν πλήρης έλλειψη ενημέρωσης για την κατάσταση που της νόσου στους χοίρους. Εάν ο χοίρος πράγματι έπαιξε το ρόλο του «αναμιγνείοντος δοχείου», δε γνωρίζουμε ποιά είναι η επιδημιολογική εικόνα του ιού στους χοίρους, αν και πόσο εκτεταμένη είναι η μετάδοση του σε χοιροστάσια.
Στην Ευρώπη υπάρχει ένα οργανωμένο δίκτυο για την παρακολούθησης της γρίπης στους χοίρους (6), ενώ δεν έχει ποτέ απομονωθεί από χοίρο το στέλεχος της γρίπης του Μεξικό (7,8). Το Ευρωπαϊκό στέλεχος Η1Ν1 της γρίπης των χοίρων μεταδόθηκε στους χοίρους από άγρια πτηνά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (9), προκαλλεί συχνά αναπνευστική νόσο σε χοίρους και ουδέποτε αποτέλεσε πρόβλημα για τη δημόσια υγεία. Μεμονωμένα κρούσματα γρίπης των χοίρων που έχουν καταγραφεί σε ανθρώπους συνδέονται με άμεση επαφή με χοίρους. Με εξαίρεση το περιστατικό του Fort Dix το 1976 στις ΗΠΑ (10) δεν έχει καταγραφεί στο παρελθόν μετάδοση ιού της γρίπης των χοίρων από άνθρωπο σε άνθρωπο (11,12).
Οφείλουμε να τονίσουμε πως ο ιός των χοίρων του Μεξικό, όχι μόνο δεν υπάρχει στα Ευρωπαϊκά χοιρινά, αλλά και ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ στον άνθρωπο με την κατανάλωση χοιρινού κρέατος! Η γρίπη στα θηλαστικά αφορά σχεδόν αποκλειστηκά το αναπνευστικό σύστημα και μεταδίδεται αερογενώς (airborne disease). Μάλιστα η θερμική επεξεργασία του χοιρινού κρέατος εκμηδενίζει την ήδη ελάχιστη πιθανότητα να φτάσει στο πιάτο του καταναλωτή ιός της γρίπης.
Οι εξελίξεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μας ανησυχούν όλους. Όμως, ο πανικός και η υπερπροβολή του θέματος, κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στην ψύχραιμη αντιμετώπιση του προβλήματος. Αυτή τη στιγμή, η σωστή και ακριβής ενημέρωση αποτελεί τον καλύτερό μας σύμμαχο. Οι αρμόδιες αρχές των υπουργείων Υγείας και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων συνεργάζονται στενά και λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα για την πρόληψη εισόδου του ιού στην Ελλάδα και την προστασία του καταναλωτή.
Για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος των κτηνιάτρων στην προστασία της δημόσιας υγείας. Ο έλεγχος μίας ζωονόσου στα ζώα, δηλαδή στην πρωτογενή πηγή της, αποτελεί το κλειδί για την αποφυγή μετάδοσής της στον ανθρώπο.
Βιβλιογραφία
(1) http://www.who.int/csr/don/2009_04_24/en/index.html
(2) http://www.who.int/csr/disease/swineflu/Gene_sequences_20090425.pdf
(3) Κυριάκης Κ.Σ. και Van Reeth K. (2005) Η γρίπη των πτηνών: ο ρόλος του χοίρου και οι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία. Περιοδικό Ελληνικής Κτηνιατρικής Εταιρίας, 56:339-349.
(4) http://www.cdc.gov/mmwr/preview/mmwrhtml/mm58d0421a1.htm
(5) http://edition.cnn.com/2009/HEALTH/04/27/swine.flu/index.html
(6) http://www.esnip.ugent.be/
(7) Kyriakis C.S. et al. (2008) Virological surveillance for swine influenza in Europe. Proceedings of the 20th International Pig Veterinary Society Congress, Durban, South Africa, June 22-26 2008, p:30. Poster available online: http://www.esnip.ugent.be/page4/files/page4_3.pdf
(8) http://www.esnip.ugent.be/page13/files/page13_5.pdf
(9) Pensaert M. et al. (1981) Evidence for the natural transmission of influenza A virus from wild ducks to swine and its potential importance for man. Bulletin of World Health Organization, 59:75-78.
(10) Top F.H. and Russell P.K. (1977) Swine influenza at Fort Dix, N.J. IV. Summary and speculation. Journal of Infectious Diseases, 136:376-380.
(11) Myers K.P. et al. (2007) Cases of swine influenza in humans: a review of the literature. Clinical Infectious Diseases, 44:1084-1088.
(12) Van Reeth K. and Nicoll A. (2009) A human case of swine influenza virus infection in Europe - implications for human health and research. Eurosurveillance, 14:19124. Available online: http://www.eurosurveillance.org/ViewArticle.aspx?ArticleId=19124
Monday, April 06, 2009
6η Απριλίου 1941: Γερμανική επίθεσις κατά της Ελλάδος - Μάχη των Οχυρών
Άρθρο του Φειδία Ν. Μπουρλά.
6η Απριλίου 1941:
Γερμανική επίθεσις κατά της Ελλάδος - Μάχη των Οχυρών
Οι μεραρχίες του Χίτλερ, με ορμητήριο την Βουλγαρία, επιτίθενται εναντίον της Πατρίδας μας. Νέες σελίδες ηρωισμού, αυτοθυσίας και δόξας γράφονται στην πολεμική Ιστορία μας από τους υπερασπιστές των συνόρων μας.
Το έπος των μαχών στα Οχυρά της Γραμμής Μεταξά. Άφθαστες στιγμές ηρωισμού και δόξας. Διεξήχθησαν μάχες σώμα με σώμα, μέσα στην φωτιά και τα καπνογόνα, στα υπόγεια οχυρών, τα οποία προσεπάθησαν να καταλάβουν οι Γερμανοί μετά από σφοδρό βομβαρδισμό. Οι Έλληνες Μαχητές πολέμησαν πραγματικά μέχρις εσχάτων και κρατούσαν ακόμα, μετά από τρεις ημέρες, όταν οι Γερμανοί, παρακάμπτοντας τα Οχυρά των Ε/Β συνόρων, εισήλθαν στην Ελλάδα μέσω Γιουγκοσλαβίας (την οποία συνέτριψαν σε τρεις μόνο μέρες) και έφτασαν στην Θεσσαλονίκη, οπότε και εδόθη εντολή συνθηκολογήσεως στις (περικυκλωμένες πλέον) Μονάδες των Οχυρών.
Αξίζει να διαβάσει κανείς περιγραφές από τις ηρωικές εκείνες μάχες. Ο ηρωισμός των Ελλήνων ήταν τέτοιος που κατέπληξε και τους Γερμανούς. Ας δούμε τι είπαν οι τελευταίοι.
Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς, στο ημερολόγιό του, στις 8 Απρ. 1941, δύο ημέρες μετά την γερμανική επίθεση: «Προχωρούμε αργά στην Ελλάδα... Οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχηταί... Τα καταληφθέντα χαρακώματα είναι γεμάτα πτώματα... Και αυτός ο Φύρερ θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς ελληνικής καταγωγής σ' αυτούς.»
Ο Αδόλφος Χίτλερ, σε ομιλία του στο Ράιχσταγκ, 4 Μαΐου 1941:
«Ενώπιον της Ιστορίας είμαι υποχρεωμένος να αναγνωρίσω ότι, από τους μέχρι τώρα αντιπάλους μας, ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με εξαιρετική γενναιότητα και δεν παραδόθηκε παρά όταν κάθε αντίστασή του ήταν αδύνατη. Ως εκ τούτου, απεφάσισα να μην κρατηθεί κανένας Έλληνας στρατιώτης αιχμάλωτος και οι αξιωματικοί να διατηρήσουν τα προσωπικά όπλα τους.»
[Σημ. Φ.Μ.: Οι αρχικές πάντως συμφωνίες της συνθηκολογήσεως, μετετράπησαν προς το χειρότερο, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι ιταλικές απαιτήσεις· οι ιταλοί ήθελαν να αναγνωριστούν ως... νικητές.]
Γράφει ο Νικόλαος Μάρτης, «Η σημαντική επέτειος της 6ης Απριλίου 1941», στην «Στρατιωτική Επιθεώρηση», Μαρ.-Απρ. 2000:
«Οι μαχητές των Οχυρών δεν παρεδίδοντο και μόνο όταν έλαβαν διαταγή της Στρατιάς παρεδόθησαν. Οι Γερμανοί παρουσίαζαν όπλα στις εγκαταστάσεις, ως ένδειξη τιμής για τον ηρωισμό τους και η Γερμανική σημαία ανυψούτο μόνον όταν χανόταν και ο τελευταίος Έλλην στρατιώτης εις τον ορίζοντα.
»...
»Χαρακτηριστικό περιστατικό του πνεύματος αυτοθυσίας, αποτελεί το γεγονός ότι ένα μεμονωμένο πολυβόλο, εκτός των οχυρών, αντιστάθηκε όλη την ημέρα και σταμάτησε μόνο όταν τελείωσαν τα πυρομαχικά του. Ο Γερμανός διοικητής, όταν συνέλαβε τον μόνο εναπομείναντα Λοχία, έδωσε εντολή και η Μονάδα του παρουσίασε όπλα για να τιμήσει τη γενναιότητά του, αλλά ευθύς αμέσως διέταξε και τον εξετέλεσαν διότι, όπως ανέφερε, είχε αποδεκατιστεί η Μονάδα του από το πολυβόλο αυτό.
[Σημ. Φ.Μ.: Ο Αλ. Ζαούσης γράφει: «Ένα σκυρόδετο πολυβολείο, γνωστό ως Π9, σε μια μικρή δύναμη προκαλύψεως έξω από το Μπέλες. ... Ο Γερμανός Δκτής ζήτησε να δει τον επικεφαλής Έλληνα. Λοχίας Δημήτριος Ίντζος. Ο Γερμανός τον χαιρέτησε, τον συνεχάρη και μετά διέταξε να τον τουφεκίσουν! Με τις πρώτες απώλειες οι Γερμανοί άρχισαν τις θηριωδίες...»]
»...
»Υπηρέτησα εις το Όρος Μπέλες και διέφυγα αμέσως με άλλους Αξιωματικούς και μέσω Αγ. Όρους, Λήμνου-Μυτιλήνης-Χίου έφθασα στο Τσεσμέ της Τουρκίας την 4η Μαΐου 1941 και την επομένη εις Πέργαμο, όπου ήδη ευρίσκετο ολόκληρη η Ταξιαρχία Έβρου. Με την είσοδο των Γερμανών εις την Θράκη, η Ταξιαρχία εισήλθε εις το τουρκικό έδαφος και αφοπλίστηκε από τους Τούρκους. Ο Διοικητής της, Υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης, όταν οι Τούρκοι τού ζήτησαν το πιστόλι του, αυτοκτόνησε.»
Ο δε Αλέξανδρος Λ. Ζαούσης, «Οι δύο όχθες, 1939-1945» (3 τόμοι), Παπαζήσης, 1987:
«Όταν έμαθαν ότι πρέπει να παραδοθούν, διότι η Θεσσαλονίκη κατελήφθη και ο Δκτής του ΤΣΑΜ Στρατηγός Μπακόπουλος συνθηκολόγησε, αρνήθηκαν να το πιστέψουν. Αξιωματικοί ξανατηλεφωνούν στις διοικήσεις των Μεραρχιών ζητώντας να συνεχίσουν την αντίσταση. Τραυματίες φαντάροι σηκώνονται από τα φορεία και φωνάζουν, θέλουν να ενισχύσουν την φρουρά, να πολεμήσουν με τους ματωμένους επιδέσμους. Ένας δάσκαλος κι ένα χωριατόπουλο που υπηρετούν στα οχυρά, αυτοκτονούν!
»...
»24 ώρες μετά την παράδοση της Θεσσαλονίκης, οι Γερμανοί παρέταξαν μπροστά στο οχυρό Παληουριώνες ένα τάγμα δικό τους. Ο επικεφαλής αξιωματικός, αφού συνεχάρη τον Έλληνα διοικητή του οχυρού, τον κάλεσε να επιθεωρήσει το γερμανικό τάγμα σαν να ήταν τιμητικό απόσπασμα! Ανάλογες εκδηλώσεις έκανε ο Γερμανός αξιωματικός που παρέλαβε το θρυλικό Ρούπελ, εκφράζοντας τον θαυμασμό του, όχι μόνο για την ανδρεία των στρατιωτών μας, αλλά και για την κατασκευή των οχυρών, τα οποία χαρακτήρισε ανώτερα των γαλλικών της περίφημης «γραμμής Μαζινό».
»...
»Ο Διοικητής της Ταξιαρχίας Έβρου, Υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης, αυτοκτονεί στην Τουρκία, από εθνική ευαισθησία. Ο Συνταγματάρχης Χονδρός, όταν κυκλώθηκε από τους Γερμανούς μεταξύ Νυμφαίου-Κλειδίου, στην πρώτη διάσπαση του μετώπου, αυτοκτονεί. Ο Ταγματάρχης (ΠΒ) Κωνσταντίνος Βερσής, όταν διατάχθηκε να παραδώσει στους Γερμανούς τα πυροβόλα του, τα παρέταξε, διέταξε τους άνδρες να αποδώσουν τιμές στα όπλα και αυτοκτόνησε υπό τους ήχους του Εθνικού Ύμνου που έψαλλαν οι πυροβολητές του!»
Αιωνία η Μνήμη των Μαχητών των Οχυρών της Γραμμής Μεταξά!
Φειδίας Ν. Μπουρλάς
Βιβλιογραφία:
Χρήστος Ζαλοκώστας, «Ρούπελ», Εστία, 1944 (επανεκδόσεις 1965, 1971, 1972, έως 2004).
6η Απριλίου 1941:
Γερμανική επίθεσις κατά της Ελλάδος - Μάχη των Οχυρών
Οι μεραρχίες του Χίτλερ, με ορμητήριο την Βουλγαρία, επιτίθενται εναντίον της Πατρίδας μας. Νέες σελίδες ηρωισμού, αυτοθυσίας και δόξας γράφονται στην πολεμική Ιστορία μας από τους υπερασπιστές των συνόρων μας.
Το έπος των μαχών στα Οχυρά της Γραμμής Μεταξά. Άφθαστες στιγμές ηρωισμού και δόξας. Διεξήχθησαν μάχες σώμα με σώμα, μέσα στην φωτιά και τα καπνογόνα, στα υπόγεια οχυρών, τα οποία προσεπάθησαν να καταλάβουν οι Γερμανοί μετά από σφοδρό βομβαρδισμό. Οι Έλληνες Μαχητές πολέμησαν πραγματικά μέχρις εσχάτων και κρατούσαν ακόμα, μετά από τρεις ημέρες, όταν οι Γερμανοί, παρακάμπτοντας τα Οχυρά των Ε/Β συνόρων, εισήλθαν στην Ελλάδα μέσω Γιουγκοσλαβίας (την οποία συνέτριψαν σε τρεις μόνο μέρες) και έφτασαν στην Θεσσαλονίκη, οπότε και εδόθη εντολή συνθηκολογήσεως στις (περικυκλωμένες πλέον) Μονάδες των Οχυρών.
Αξίζει να διαβάσει κανείς περιγραφές από τις ηρωικές εκείνες μάχες. Ο ηρωισμός των Ελλήνων ήταν τέτοιος που κατέπληξε και τους Γερμανούς. Ας δούμε τι είπαν οι τελευταίοι.
Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς, στο ημερολόγιό του, στις 8 Απρ. 1941, δύο ημέρες μετά την γερμανική επίθεση: «Προχωρούμε αργά στην Ελλάδα... Οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχηταί... Τα καταληφθέντα χαρακώματα είναι γεμάτα πτώματα... Και αυτός ο Φύρερ θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς ελληνικής καταγωγής σ' αυτούς.»
Ο Αδόλφος Χίτλερ, σε ομιλία του στο Ράιχσταγκ, 4 Μαΐου 1941:
«Ενώπιον της Ιστορίας είμαι υποχρεωμένος να αναγνωρίσω ότι, από τους μέχρι τώρα αντιπάλους μας, ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με εξαιρετική γενναιότητα και δεν παραδόθηκε παρά όταν κάθε αντίστασή του ήταν αδύνατη. Ως εκ τούτου, απεφάσισα να μην κρατηθεί κανένας Έλληνας στρατιώτης αιχμάλωτος και οι αξιωματικοί να διατηρήσουν τα προσωπικά όπλα τους.»
[Σημ. Φ.Μ.: Οι αρχικές πάντως συμφωνίες της συνθηκολογήσεως, μετετράπησαν προς το χειρότερο, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι ιταλικές απαιτήσεις· οι ιταλοί ήθελαν να αναγνωριστούν ως... νικητές.]
Γράφει ο Νικόλαος Μάρτης, «Η σημαντική επέτειος της 6ης Απριλίου 1941», στην «Στρατιωτική Επιθεώρηση», Μαρ.-Απρ. 2000:
«Οι μαχητές των Οχυρών δεν παρεδίδοντο και μόνο όταν έλαβαν διαταγή της Στρατιάς παρεδόθησαν. Οι Γερμανοί παρουσίαζαν όπλα στις εγκαταστάσεις, ως ένδειξη τιμής για τον ηρωισμό τους και η Γερμανική σημαία ανυψούτο μόνον όταν χανόταν και ο τελευταίος Έλλην στρατιώτης εις τον ορίζοντα.
»...
»Χαρακτηριστικό περιστατικό του πνεύματος αυτοθυσίας, αποτελεί το γεγονός ότι ένα μεμονωμένο πολυβόλο, εκτός των οχυρών, αντιστάθηκε όλη την ημέρα και σταμάτησε μόνο όταν τελείωσαν τα πυρομαχικά του. Ο Γερμανός διοικητής, όταν συνέλαβε τον μόνο εναπομείναντα Λοχία, έδωσε εντολή και η Μονάδα του παρουσίασε όπλα για να τιμήσει τη γενναιότητά του, αλλά ευθύς αμέσως διέταξε και τον εξετέλεσαν διότι, όπως ανέφερε, είχε αποδεκατιστεί η Μονάδα του από το πολυβόλο αυτό.
[Σημ. Φ.Μ.: Ο Αλ. Ζαούσης γράφει: «Ένα σκυρόδετο πολυβολείο, γνωστό ως Π9, σε μια μικρή δύναμη προκαλύψεως έξω από το Μπέλες. ... Ο Γερμανός Δκτής ζήτησε να δει τον επικεφαλής Έλληνα. Λοχίας Δημήτριος Ίντζος. Ο Γερμανός τον χαιρέτησε, τον συνεχάρη και μετά διέταξε να τον τουφεκίσουν! Με τις πρώτες απώλειες οι Γερμανοί άρχισαν τις θηριωδίες...»]
»...
»Υπηρέτησα εις το Όρος Μπέλες και διέφυγα αμέσως με άλλους Αξιωματικούς και μέσω Αγ. Όρους, Λήμνου-Μυτιλήνης-Χίου έφθασα στο Τσεσμέ της Τουρκίας την 4η Μαΐου 1941 και την επομένη εις Πέργαμο, όπου ήδη ευρίσκετο ολόκληρη η Ταξιαρχία Έβρου. Με την είσοδο των Γερμανών εις την Θράκη, η Ταξιαρχία εισήλθε εις το τουρκικό έδαφος και αφοπλίστηκε από τους Τούρκους. Ο Διοικητής της, Υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης, όταν οι Τούρκοι τού ζήτησαν το πιστόλι του, αυτοκτόνησε.»
Ο δε Αλέξανδρος Λ. Ζαούσης, «Οι δύο όχθες, 1939-1945» (3 τόμοι), Παπαζήσης, 1987:
«Όταν έμαθαν ότι πρέπει να παραδοθούν, διότι η Θεσσαλονίκη κατελήφθη και ο Δκτής του ΤΣΑΜ Στρατηγός Μπακόπουλος συνθηκολόγησε, αρνήθηκαν να το πιστέψουν. Αξιωματικοί ξανατηλεφωνούν στις διοικήσεις των Μεραρχιών ζητώντας να συνεχίσουν την αντίσταση. Τραυματίες φαντάροι σηκώνονται από τα φορεία και φωνάζουν, θέλουν να ενισχύσουν την φρουρά, να πολεμήσουν με τους ματωμένους επιδέσμους. Ένας δάσκαλος κι ένα χωριατόπουλο που υπηρετούν στα οχυρά, αυτοκτονούν!
»...
»24 ώρες μετά την παράδοση της Θεσσαλονίκης, οι Γερμανοί παρέταξαν μπροστά στο οχυρό Παληουριώνες ένα τάγμα δικό τους. Ο επικεφαλής αξιωματικός, αφού συνεχάρη τον Έλληνα διοικητή του οχυρού, τον κάλεσε να επιθεωρήσει το γερμανικό τάγμα σαν να ήταν τιμητικό απόσπασμα! Ανάλογες εκδηλώσεις έκανε ο Γερμανός αξιωματικός που παρέλαβε το θρυλικό Ρούπελ, εκφράζοντας τον θαυμασμό του, όχι μόνο για την ανδρεία των στρατιωτών μας, αλλά και για την κατασκευή των οχυρών, τα οποία χαρακτήρισε ανώτερα των γαλλικών της περίφημης «γραμμής Μαζινό».
»...
»Ο Διοικητής της Ταξιαρχίας Έβρου, Υποστράτηγος Ιωάννης Ζήσης, αυτοκτονεί στην Τουρκία, από εθνική ευαισθησία. Ο Συνταγματάρχης Χονδρός, όταν κυκλώθηκε από τους Γερμανούς μεταξύ Νυμφαίου-Κλειδίου, στην πρώτη διάσπαση του μετώπου, αυτοκτονεί. Ο Ταγματάρχης (ΠΒ) Κωνσταντίνος Βερσής, όταν διατάχθηκε να παραδώσει στους Γερμανούς τα πυροβόλα του, τα παρέταξε, διέταξε τους άνδρες να αποδώσουν τιμές στα όπλα και αυτοκτόνησε υπό τους ήχους του Εθνικού Ύμνου που έψαλλαν οι πυροβολητές του!»
Αιωνία η Μνήμη των Μαχητών των Οχυρών της Γραμμής Μεταξά!
Φειδίας Ν. Μπουρλάς
Βιβλιογραφία:
Χρήστος Ζαλοκώστας, «Ρούπελ», Εστία, 1944 (επανεκδόσεις 1965, 1971, 1972, έως 2004).
Wednesday, April 01, 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)
